Στο ενδιάμεσο

Κάνε μια ευχή,
με ένα πρόσωπο αγέραστο στο χρόνο,
χωρίς λύπες να γερνάνε το κορμί σου
χωρίς αλήθειες να σκοτώνουν
τα παραμύθια που δε 'σου πα,

γιατί κι εγώ είμαι εύθραυστος το βράδυ
και πνίγομαι σε μια σιωπή,
εκεί κυλούν τα δάκρυα μου
χωρίς μορφή
σκέψεις άπλαστες
που δεν τολμώ να ορίσω.

Σκέφτομαι τις γέφυρες που χτίζω στη ζωή μου

και στο ενδιάμεσο;

Εύθραυστα κύματα
σχέδια ατελείωτα
ρούχα αφόρετα
ακριβές υποσχέσεις που δεν έδωσα
όνειρο κομματιασμένο που κατάφερα να σώσω απ' τον γκρεμό
πτώσεις φανταστικές,
πρόσωπα που λάτρεψα
κάστρα που κύλησαν στην άμμο
δάκρυα που εγκλωβισμένα με σκότωναν
λύτρωση που στα κλεφτά με φιλά,
λέξεις γραμμένες απ' το παρελθόν
η ψυχή μου μοιρασμένη

Και ένα άστρο πέφτει για κάθε σκέψη
και χάνονται οι εικόνες
γέφυρες ανάμεσα στο τώρα και στο άλλοτε,
χτιστές φαντασιώσεις στο ενδιάμεσο.

Σκιά/Μέρα Γιορτινή

Ημέρα γιορτινή

με χρεωμένο ήλιο

με δόντια να τρυπάει

-αλλιώτικα-

το κορμί μου.

Ημέρα γιορτινή 

και το είναι μου 

σαν κύμα σκάει στο χθες,

με στοιχειώνει,

κι όσο μακριά κι αν τρέξω

η θύμηση σου πάντα θα με κερδίζει,

θα γεμίζει μελάνι την καρδιά μου

την άγραφη πορεία,
τις λέξεις του αύριο που δεν είπαμε

και στο αύριο θυσιάσαμε.

Σε μια μέρα γιορτινή,
  εικόνες άγνωστες σκορπούν άπληστα φως

κι εγώ σε μια γωνιά,

εκεί
με μια σκιά δική σου για καταφύγιο

να με ζεσταίνει 

να με συντροφεύει

χωρίς να σκέφτεται,

(χωρίς) να νιώθει

                                    και στο άπειρο να χάνεται.

*Ισως κάπου, να κάνεις κι εσυ γλυκόπικρες ευχές
με χαμόγελο
υπερήφανος για αυτά που δεν μπόρεσε να ξεπλύνει ο χρόνος.*

Το κοράκι

Με μαύρα χρώματα γεμίζω τα ουράνια

με ένα κροάσμα ξεχνώ τη λογική

και την ξεχασμένη μου ομορφιά

ψάχνω στα συντρίμμια.
Πεθαμένη ή ζωντανή
η λεία περιμένει
και με βαραίνει η μαύρη απειλή.

Εκεί που η ησυχία βασιλεύει

και το άπειρο με το τώρα συνορεύει

πετώ στη φυλακή μου,

σε κύκλο αέναο ακούω τη φωνή

που μέσα μου παλεύει 
και μου κόβει τα φτερά,

μα συνεχίζω να πετώ στα χαμηλά

ακόμα κι αν κομμάτια από τη σάρκα μου ξεσκίζω.

Ξεχνώ τη λογική,
αφήνω τα φτερά μου να μαυρίσουν τα ουράνια

ακούω το κοράκι να σκίζει τον αέρα που αναπνέω

και τρέμω στη σκέψη ότι δεν με ξεχωρίζει απ' τα συντρίμμια.

Αντικρίζω τις σκιές μου που ακόμη με στοιχειώνουν
ακόμη ζωντανός
παραπατώ.

Και το κοράκι είμαι εγώ.

Οδυσσέας

Με ποιο τραγούδι να ταξιδέψω
αφού πορεία πια στο χάρτη έπαψα να σχεδιάζω;

Κι όταν ξυπνάω με την Καλυψώ ακόμη αγκαλιά
σκέφτομαι την Ιθάκη και το μάταιο ταξίδι
και σκέφτομαι τη σκύλα που κάθε μέρα αποφεύγω
και λίγο περισσότερο στη χάρυβδη κοντεύω.

Με νύχτες γεμάτες με φεγγάρι
κρατάω τους συντρόφους μέσα μου
να μη λυγίσουν
να μην ακούσουν το τραγούδι το γλυκό των σειρήνων
να μη θυμούνται.
Και τρώω κάθε μέρα τον λωτό
και ζω στο εδώ
και λέω πως ξεχνώ
υφαίνοντας τις μέρες που πέρασαν
με έναν αργαλειό,
περίτεχνα ξηλώνω ώρες και λεπτά
και σβήνω από το ημερολόγιο
μνηστήρες που τη ζωή μου έχουν κλέψει,
μα αθάνατοι μου φαίνονται
και άπειροι
χαμένοι στην άβυσσο του τώρα.

Στο τέλος μένω μόνος,
σαν κάποιος Οδυσσέας να ψάχνω λύτρωση
απ' τους μνηστήρες

τις μέρες που θέλω τόσο να πεθάνουν
για να βρω λύτρωση.

Ιθάκη μου που τόσο λησμονώ
που τόσο δεν αντέχω μακριά σου
που πάντα θα σε βρίσκω στα όνειρα μου.

Καληνύχτα

Τις νύχτες που φοβάμαι,

στα λόγια κρύβομαι.

Ξεχνώ πως να πετώ, αδειάζω την ψυχή μου

και κρύβομαι κάτω απ' το παγωμένο δέρμα μου.

Στα λόγια κρύβομαι για να περνούν οι μέρες

και πνίγω κάθε ανάγκη να ξεσπάσω.

Μισώ που αγαπώ κάθε τι που ευάλωτο με κάνει.

Τρέμει η καρδιά μου και

το εύθραυστο εγώ μου που με προδίδει κάθε μέρα

και σπάω σε κομμάτια

και κρύβομαι στις λέξεις.

Με σκιές δικές μου που δεν αναγνωρίζω

με ένα ξέσπασμα που δεν ελευθερώνω

ζω αγκαλιά με μια ζωή παράξενη 

που μου 'δωσαν να ζήσω.

Και πνίγω κύματα που θέλω να κυλήσουν στο χαρτί

και χάνουν οι λέξεις την ουσία

και την αλήθεια μου,

που με λέξεις δεν μπορώ να σχηματίσω,

προδίδουν τα μάτια μου.

Να φερθώ δεν ξέρω πως 

όταν οι λέξεις που δε σου 'πα

κυλούν στο μάγουλο μου.

Χάνω τις μέρες και τις νύχτες

μακριά από αυτό που ήξερα για εγώ

κι όλα πεθαίνουν ίδια. 

Με ένα τραγούδι στο μυαλό

(δε) βρίσκω όνειρο για να πλαγιάσω

πληγωμένος
λέω καληνύχτα στο κενό
και τα χέρια μου τυλίγουν

το ξημέρωμα,

ότι απέμεινε από τις νύχτες 

που μέτραγα αντίστροφα.

*Φτάνοντας σε αδιέξοδο προσωπικό η ανάρτηση ακολουθεί τα βάθος της νύχτας μου, την καληνύχτα που τόσο λαχταρώ να πω, τον ουρανό που δεν βρίσκω ευκαιρία ν'αγαπήσω και ξημερώνομαι με όνειρα/ελπίδες που αρνούνται να μ' οδηγήσουν *

Σα στάλες

Λυρικές λέξεις, όνειρα

σ' ένα πιάνο πλαγιασμένα.

Με δάκρυα απ' τα σύννεφα να πέφτουν

με χρώματα να σχηματίζουν τόξα ουράνια

και αόρατα βέλη να σημαδεύουν τις καρδιές μας που τόσο αγνοούμε.

Με ένα θαύμα της φύσης σαν κι αυτό,

με δώρα που δεν ανοίξαμε ποτέ

-άπληστα χαμένοι στη σιγουριά ότι θα ΄ναι για πάντα εκεί-

και ψάχναμε το άγνωστο.

Αδύναμοι,

σα στάλες,

είμαστε βροχή μόνο όταν βρίσκουμε άλλους για να πέσουμε μαζί.

Είναι μια πτώση τραγική

μα έχει νόημα

γιατί όλοι φτάνουμε στο τέλος.

Ακόμη κι αν ο καθένας χαράζει δική του πορεία στον ουρανό

και ξέχωρα χάνει τον εαυτό του,

αγνοώντας τους άλλους που χάνονται μαζί του.

Πέφτουμε και λησμονούμε την αρχή,

τις νότες που μας ησύχαζαν τις νύχτες που φοβόμασταν

και λησμονούμε

αυτά που κάποτε λατρεύαμε

σκοτώνοντας κάθε ανάγκη παιδική

και πλησιάζουμε το χώμα.

Με βήματα εύθραυστα

μπλεκόμαστε με τον άνεμο και πέφτοντας βρίσκουμε θεωρίες για την πτώση.

Αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια όταν μας πληγώνει

πλέκουμε ψέματα,

παραμύθια που δεν ακούσαμε ποτέ

μα είναι ήδη ειπωμένα στην καρδιά μας.

Έχουμε ανάγκη όλοι από μέρη μαγικά

και ξεχνάμε αυτά που ήδη υπάρχουν

και χάνουμε μέρα με τη μέρα τη μαγεία που κρύβεται στο τώρα.

Τις φωτεινές αχτίδες που μας ζεσταίνουν,

ελπίδες ελεύθερες που μας βοηθούν

να καταλάβουμε την πτώση

ή  ανήμποροι ως είμαστε

να αφεθούμε στο πως να ανταμώσουμε

περήφανοι το χώμα.

Εικόνες Αστικές

Δρόμοι που γνωρίζω
δρόμοι που αγνοούσα
και χάνομαι στο φως της πόλης.
Στα στενά που θυμόμουν σαν όνειρο
στα μέρη που με μαγεύουν.
Εκεί που η φύση νικά τον άνθρωπο
και τα φύλλα πρασινίζουν πάνω απ' το τσιμέντο
ή εκεί που ο άνθρωπος ξεχνά την ταπεινή του ύπαρξη
και μεγαλουργεί χορεύοντας έναν σκοπό αλλιώτικο.
Mια τέλεια αρμονία στην ψυχή μου...


Αυτά που άφησα πίσω συνεχίζουν το ταξίδι τους,
αυτά,
που ξέρω ότι θα είναι εκεί όταν επιστρέψω.
Με μυρωδιές γνώριμες,
νιώθω μια άγρια χαρά να καλπάζει στην καρδιά μου.
Και περπατώ μέσα στη βροχή
που ξεπλένει φόβους μου κλειδωμένους,
που ρέει στο μάγουλο μου και γεμίζει το κενό, που αρνιόμουν να καλύψω.
Σε ένα μαγαζί,
με μάτια αληθινά,
χαλάω ξανά και ξανά ευχές στον αέρα,
με το θάρρος και τη σιγουριά ότι όσο είμαι δίπλα στην αγάπη
δεν θα χάσω τον εαυτό μου,
δεν θα ξεχάσω τ' όνειρο μου, που μέρα με τη μέρα
τείνει στο άπειρο και κομματιάζεται
και εγώ το αποζητώ με ένα χαμόγελο
σε ένα γνώριμο δρόμο,
με ένα φανοστάτη που φωτίζει χωρίς διακρίσεις τους διαβάτες.

Είμαι στο ενδιάμεσο και βρίσκω την αλήθεια,
με εικόνες αστικές 
κυνηγώ τις στάλες της βροχής στην πόλη.

Ταυτότητα μεταλλική

Μια ντροπαλή σκιά σχηματίζεται στο μέταλλο.

Ταυτότητα να σου θυμίζει το ποιος είσαι.

Ποιος είσαι στ' αλήθεια;

Μια σειρά από γράμματα σε ξεχωρίζουν απ' τους άλλους.

Χωρίς αυτά,

χωρίς ταυτότητα,

χωρίς πρόσωπο να θυσιάζεται για κάποια αξία,

χωρίς αξίες να θυσιάζονται στο βωμό μιας ματαιότητας

για να εμπνεύσουν κάποιον νέο ήρωα.

 

Φορώ κάποια ταυτότητα μεταλλική

κι οι άλλοι βλέπουν μόνο με τα μάτια και το ξέρω

γιατί κάνουν λάθος,

κι εγώ φορώ το όνομα μου, 

μα το ξεχνώ όταν γεμίζει το φεγγάρι,

γιατί είναι βαριές οι νύχτες όταν θυμάσαι τ' όνομα σου,

γιατί είναι δύσκολο να ζεις με τα όνειρα σου

ενώ οι γύρω σου πεθαίνουν.

Μα όταν φαίνεται βουνό στους άλλους να ζουν για τα όνειρα τους,
σβήνουν κάθε νύχτα κι από ένα,
ώσπου ν' αδειάσει ο ουρανός.

Θυμάμαι λίγο πριν το τέλος

και προσέχω το είναι

που κρέμεται στο λαιμό μου.

Τα όνειρα χαραγμένα σε ένα μέταλλο

αόρατα γι' αυτούς που βλέπουν με τα μάτια.

Λέω ψέματα

Πονάω και λέω πως τη ζωή μου ξεγελώ,

μα η ζωή μου είμαι εγώ

και λέω ψέματα,

σαν σε θυμάμαι,

σε ξεπέρασα

μα όλο με το χέρι καλύπτω μια πληγή

Τις νύχτες όταν λείπεις

ένα αστέρι δυνατότερο απ' τα άλλα είναι εκεί,

η λάμψη του, ξεκάθαρη επανάσταση.

Είναι ένα πρόσωπο αλλιώτικο,

κερί που κόντρα στο ρεύμα,

σιωπηλό,

  λιώνει τα λεπτά που αντίστροφα μετρώ

Και λέω ψέματα

όταν βγαίνω για να πιω

μα για σένα διψάω,

όταν με το χέρι ψηλαφώ το μαξιλάρι

ποτίζοντας το με το χθες

Όταν θύμα και θύτης στο μυαλό μου είναι ένα

και δεν αφήνομαι

πνίγοντας τα δάκρυα

αφήνω μια ψεύτικη καρδιά να χτυπά

και άδικα να σκορπάει τα λεπτά

στο όνειρο να πετάει

παρέα με την άρνηση

να σκορπάει τη ζωή μου

Σημάδι

Αυτό περίμενα, είναι αλήθεια.
Ότι καιρό τώρα είχα χάσει, το βρίσκω σήμερα.
Είχε καιρό να βρέξει, μα περίμενα αδιάκοπα ένα σημάδι.
Ένα σημάδι αλλαγής που με τρομάζει.
Τον δέχομαι τον φόβο γιατί μαρτυρά πως νιώθω,
άρα πρέπει να υπάρχω.

Υπάρχω για να χάνομαι στο φόβο μιας στάλας,
στον χείμαρρο μιας καταιγίδας που 'χει μέρες να ξεσπάσει.
Κι αν τη μέρα συνοδεύω με βροχές
στις νύχτες μου είναι που θα ψάχνω καταφύγιο από τη μπόρα.
Όταν δαίμονας θα γίνεται η ευχή μου και γαλήνια όνειρα το άγνωστο.

Νιώθω λοιπόν πως μέρες σαν κι αυτές,
που εξυμνούν κάποια νέα τάξη,
που εξαιρούνται του κανόνα, αρνούμενες τη ματαιότητα του όλου μας,
πρέπει να μένουν ξέχωρα από τις άλλες.

Βλέποντας ίσως ρομαντικά αυτήν την κατά τα άλλα μελαγχολική μέρα αρνούμαι να πιστέψω στο τέλος της φθινοπωρινής αυτής εικόνας.
Μετά από κάθε βάναυσο καλοκαίρι ακολουθεί μια συννεφιασμένη ελπίδα,
με κάθε μοναχικό χειμώνα γεννιέται ένα ανοιξιάτικο λουλούδι.


Και σκέφτομαι πως τίποτε δεν είναι μάταιο όσο πεθαίνει και ξαναγεννιέται.

Αυτά που με κλειδώνουν

Αυτά που διαγράφω με τη σκέψη,

αυτά που χάνω με μια λέξη

που δεν τόλμησα να πω.

Αυτά που μένουν στο ενδιάμεσο,

βρίσκουν μια αλήθεια κάλπικη.

Αυτά που ορίζουν το κενό μου,

αυτά που γεμίζουν τ' όνειρό μου.

Οι σκέψεις μου σκορπίζονται στον άνεμο 

που αμφίβολα, δειλά

μαρτυρά ένα φθινόπωρο.

Περίεργο που νιώθω τον κόσμο να απομακρύνεται,

μα είμαι εγώ αυτός που φεύγει.

Διατάζω το χρόνο να σταματήσει

σε μια εικόνα που μέσα μου φυτρώνει,

μα στα μισά το μετανιώνω

και χάνεται η εικόνα.

Και εκεί που ζω στο τίποτα,

σ' αυτό το μηδέν χτίζω την ελπίδα.

Την αφήνω.

Μ' αγκαλιάζει γλυκά,

μα ακούω καθάρια μια μέτρηση αντίστροφη.

Αυτά που χτίζουν στο λαιμό μου τη φωνή που χαραμίζω,

να σιγοτραγουδώ αυτά που τις νύχτες μου φοβίζουν.

Αλλάζουν μορφή και με χαράζουν,

γιατί είμαι εγώ εκτός ελέγχου και

χάνω την ανάγκη να 'μαι εγώ.

Νιώθω τα λόγια στην καρδιά μου να χτυπούν.

Μια μελωδία ρυθμική ξενυχτά στα όνειρα μου

και μπλέκω έτσι τη μέρα με τη νύχτα,

γκρεμίζοντας τείχη,

αγαπώντας αυτά που με κλειδώνουν.

Το κόστος της ευχής

Σαν λαθραίο έγκλημα το φεγγάρι αλυχτά.
Μοιράζομαι τη μικρή ζωή μου.
Στο σύμπαν πουλάω το κορμί μου- μα την ψυχή κρατώ.
Και γίνομαι σοφότερος τη θάλασσα όταν κοιτάω
και γίνεται πυκνότερη η θάλασσα με κάθε λέξη που γεννάω.

Κοιτάω το ρολόι κυνηγώντας τον λεπτοδείκτη.
Ένα λεπτό, ούτε καν, μένει για να (γ)ράψω την ευχή μου.
Ακούω την ανάσα μου να με ξεπερνά,
να χάνω γρήγορα το δρόμο.
Θα είναι σαν να μη συνέβη ποτέ,
σαν να μην έσβησε ο αέρας τη φωτιά,
σαν να μην ταξίδεψε ποτέ η άτυχη χαρά μου στον αέρα,
αν δεν προλάβω το κόστος να πληρώσω.

Στο μπλε λουσμένος ξενυχτώ, θαυμάζω αυτό το τέλος.
Μιλώ με τα κομμάτια της ψυχής μου,
που
σκορπισμένα από τη γέννα,
φοβισμένα στο σκοτάδι ξενυχτούν,
με ένα κερί αναμμένο για φως.
Το κόστος της ευχής,
απλήρωτο.

Θέλω από άστρο μακρινό ένα κερί αναμμένο να κρατήσω,
να αψηφήσω την πληρωμή που άλλοι όρισαν για μένα,
την ευχή να σβήσω με ένα δάκρυ στοργικό
κι ένα φεγγάρι να οδηγεί τον καπνό στο αιώνιο ταξίδι του.

Βαθιά στη γη θαμμένοι οι καπνοί όσων είχαν το θάρρος
να λουστούν στο κόστος των ευχών τους.

Μια μέρα μετά το καλοκαίρι

Ξερά φύλλα,
με δύο χέρια να τα αγκαλιάζουν στο τελευταίο ταξίδι τους.
Πτώματα του καλοκαιριού,
η παλέτα αλλάζει χρώματα.
Τραίνα που περιμένεις και δεν έρχονται.
Τραίνα που δεν περίμενες ποτέ να ξανάρθουν.
Κι ο αέρας φυσάει φθινοπωρινός κλαίγοντας στα όνειρα σου.



Ακυρώνω το εισιτήριο με ελπίδα να σε βρω στην άκρη του βαγονιού,
ακυρώνω τη ζωή μου με μια κίνηση, μόνο για λίγη ώρα.
Μετά λέω πως έφτασα εκεί που ήθελα,
μα κρυφά πληγώνομαι που ποτέ δε σε βλέπω τυχαία
και το εισιτήριο τσακίζω, σαν δείγμα δύναμης,
ότι ορίζω κι εγώ κάτι.



Με χρώμα αλλιώτικο θα ουρλιάξει το φθινόπωρο
θα μπει βίαια στη ζωή σου,
χωρίς οίκτο θα αλλάξει τη μικρή σου πραγματικότητα
είτε σε λυτρώνει είτε σε κλειδώνει
δε μπορείς παρά να θαυμάζεις την τελειότητα της αλλαγής.

Το κατρακύλημα

Κυλάω και αγνοώ το άγνωστο εδώ,
κυλάω κι αγαπώ το ξένο στο εγώ μου
το όνειρο κυλάει στο μάγουλο μου, αμήχανες στιγμές.
Στη ζυγαριά τα λάθη μοιάζουν για μένα σκόνη,
πέτρες που κατρακύλησαν απρόσεχτα στο πέρασμα του χρόνου.

Κυλάω και πριν σκόνη κι εγώ γίνω, αποζητάω μια φωτιά
ακόμη κι αν χρειάστηκε δικές μου νύχτες να κάψω για να ανάψει,
πίσω δεν πάω,
δεν βρίσκω χάρτη να με πάει,
καράβι άξιο για τέτοιο ταξίδι.

Με το χαρτί τη σχέση μου δεν κόβω,
μα ώρες νιώθω ότι με κόβει αυτή.
Και τα κομμάτια που απομένουν,
συνεχίζουν στο αύριο το κατρακύλημα.


Κυλάω στις σκέψεις 
μα κάπου θέλω κι εγώ να ξαποστάσω.
Το ήσυχο λιμάνι που θα αράξω,
το ίσως που θα μου δίνει θάρρος να κοιτώ.
Το λίγο που θα με αγγίζει άπληστα στο κρύο
ζεσταίνοντας με, με ψίχουλα.

Ανάξια στο δύο;

Και να που γέμισε ο κόσμος με φεγγάρι
μα ακόμη μόνος στο δρόμο περπατώ.
Κυνηγημένος, τρελαμένος από τη λάμψη του τη φοβερή
σήμερα αράζω στην οργή του.

Με το βλέμμα καθάριο, την αντανάκλαση κοιτώ
και με φιγούρα ονειρική
παρμένη από πάθος
στη θάλασσα βλέπω τ' όνειρο μου.

Αλίμονο, που πότισα τη θάλασσα με δάκρυ,
μα μόνο έτσι τη νιώθω να μου χαρίζει λόγο.
Μη φοβάσαι, ακούω μες το κύμα.
Μη λυπάσαι για τη μοναξιά σου.
Είναι η αγάπη δύσκολη,
σπάνιο αγαθό να βρίσκει κανείς μια τέτοια νύχτα.
Κι όσοι μαζί χάνονται στο απέραντο τούτο φως,
σύνολο μεγαλύτερο απ' τους μόνους δεν ορίζουν.

Και είναι να αναρωτιέσαι ποιος είναι αλήθεια μόνος;
Αυτός που αγαπά με κάθε φεγγάρι το ένα του;
Ή αυτός που κρύβεται δειλά, ανάξια στο δύο;

Ρωγμή

Με έναν απόηχο απλό, με ένα διπλό φεγγάρι

κεντώ τα παιδικά όνειρα μου και απόψε.

Είναι τα άστρα μακρινά μες την καρδιά μου.

Είναι το ψέμα λυγερόκορμο στον κήπο της ζωής μου.

Με δυο κουβέντες πέτρες θα ορίσω τη λίμνη του Αυγούστου

να ξύνουν την επιφάνεια ούτε λίγο.

Η μία να λέει για τα νερά που κάποτε κυλούσαν

κι η άλλη να τ' αρνείται,

στην επιφάνεια να μένει.

Καθώς κεντώ, κι απόψε τ' όνειρό μου,

με ένα μισό φεγγάρι γιορτάζω τη στιγμή.

Σε ένα ποτήρι κρασί θα θάψω το κενό μου,

και ένα πρέπει ανάξιο το σπρώχνει στη ρωγμή.

Είμαι εντάξει γιατί το ξέρω

πως με δάκρυα δρόμο πια δε βρίσκω.

Τα δικά σου θέλω μόνο ν' αφανίσω.

Μα πιο πολύ τα άλλα, που δεν φαίνονται, μα ξέρω ότι κυλάνε.

Να σου 'δειχνα τα μυστικά, τον ποταμό μου

και λίγο απ' το εγώ μου να πότιζε τον κόσμο σου για λίγο.

Έτσι φαντάζομαι τον κόσμο ιδανικό,

με σχέσεις χωρίς όρια,

με βράχους χωρίς πληγές να καίγονται απ' το αλάτι του Αυγούστου.

Ίσως και με ρωγμές φανταστικές να είναι το καλύτερο

βράχος αφού δεν θα χρειαζόταν ποτέ να έχω γίνει.

"Καλά"

Με εικόνες να τρέχουν σαν αστραπές

απ' της ζωής μου το  θολό παράθυρο.

Εικόνες που δεν μου επιτρέπουν παρά να εύχομαι το σταμάτημα του χρόνου.

Σκιές γνώριμου εγώ θαυμάζω στο παράθυρο σαν πλησιάζω.

Για το άλλο παράθυρο γράφω σήμερα, αυτό της άλλης εικόνας.

Εικόνα που δεν φίλησα, ζώντας τα δικά μου θέλω με έναν ανάκατο εαυτό.

Με δύο σπασμένα φτερά πετάω απ' το παράθυρο

κάθε βράδυ

με δείκτη, λόγια ξεχασμένα

θύμησες από ένα ψεύτικο σου χαμόγελο.

Θέλω να σου φωνάξω να ρωτήσεις για το παρόν μου,

με ένα "καλά" που θα μου λες να ουρλιάξω 

και με μια αλήθεια να σε τρομάξω,

να σοκάρω το "καλά" σου με ένα δικό μου "χάλια".

Καθημερινά, μικρά ψέμματα.

Αδιαφορία που πονά.

Πόσο "αδιάφορα" με πονά η υποκρισία σου. 

Πόνος/Ευτυχία, λέξεις κλειδωμένες μακριά απ' τη ρουτίνα.

Χάνεσαι και να φαίνεσαι στους άλλους εδώ.

Είσαι παρών μα για τους άλλους πια, χαμένος.

Με ένα "καλά" απ' το άλλο παράθυρο αγναντεύω τις ρυτίδες στα όνειρα μου.

Βήμα, βήμα με δυο κουβέντες παγιδευμένες,

σε ένα λεωφορείο, σε ένα βλέμμα,

σε ένα αταίριαστο "καλά" να συγκεντρώνω τα αγκάθια μου.

*Είναι δύσκολο, το ξέρω, να ομολογήσεις την αλήθεια.

Στο "καλά" στηριζόμαστε όλοι για να αποφύγουμε το βάθος στο συναίσθημα.

Μα λένε ότι η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα

κι ακόμη κι αν το συναίσθημα σου δεν θέλει αντιμετώπιση

είναι πιο ειλικρινές, αξιοπρεπές και δίκαιο κατά τα δικά μου ταπεινά κριτήρια 

να το κοιτάς στα μάτια.*

Στάλες Αυγούστου

Με μια σταλιά Αυγούστου, την μέρα αφήνω πίσω.

Σαν λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ,

το άρωμα σου, ένα με τις αναμνήσεις μου στο χώμα.

Με δύο λέξεις

-από όνειρα πλασμένες-

δίνω τόπο στην τωρινή μου ζωή.

το αδύναμο μυαλό μου ξεγλιστράει

σε άγνωστους τόπους

σε αντίστροφες μετρήσεις,

σε σκέψεις για κάποια άλλη ζωή,

όλα

σελίδες στο νου μου, τυπωμένες

Με ζέστη να εξατμίζει το παρελθόν μου, 

το σώμα μου ιδρώνει.

Με κρύο να μου θυμίζει το παρελθόν που πέταξα στο καλοκαίρι,

με ελπίδες για ένα μέλλον αβίαστο.

Σε ένα άγνωστο με μια καρδιά,

με στάλες Αυγούστου να φαντάζομαι τη ζωή σου.

Με κάθε ήχο του νερού, υγρά αφήνω τα όνειρά για σένα στο σκοτάδι.

Και δύο χέρια πιάνουν το κορμί μου,

απ' του άπειρου τη σιγαλιά και με επιστρέφουν πάλι πίσω.

Πίσω, εκεί που στερεύουν τα λόγια μου  στη ζέστη.

Εκεί που τα όνειρα μου πεθαίνουν

με έναν ήλιο για παρέα

και στάλες του Αυγούστου να με ξημερώνουν.

Ταξίδι με τραίνο

Χρόνια στην εξάρτηση,
στης ζωής το αταίριαστο αγνάντεμα.
Με τραίνα, ράγες και σταθμούς μετράω τις στιγμές μου.
Ταξίδια νόμιμα η ζωή μου,
σε τραίνο αδιάφορο για νόμους.


Μάταια ταξίδια υπόσχονται ελπίδες,
εγκλωβισμένα εγώ
ζητούν το εμείς
με ταξίδια ελπίδας μέσα στις ράγες.
Και οι ελπίδες, διακόπτες κλειστοί.


Ρέει η ενέργεια στις φλέβες μου
εγκλωβισμένη απ' τα καλώδια.
Με το ίδιο παραμύθι στην πρίζα,
 μετρώ τους χτύπους της καρδιάς μου.
Θα σπάσει νομίζω σήμερα, στον ήλιο τα κομμάτια.
Λέξεις που χάραξα σε τραίνα
κυλούν στο λευκό του κόσμου που συνεχίζει το ταξίδι.

Εικόνες 
στην ανακύκλωση της μνήμης όσων μ' έζησαν
βρίσκουν εισιτήριο για κάποιο τραίνο.
Πλαστή ελευθερία πια θα έχω, έξω απ' το τζάμι αφού θα είμαι.


Μιμούμαι καταχρηστικά τη ζωή
με άγνωστους προορισμούς,
με ξεχασμένες αφετηρίες,
μέσα απ' το τζάμι ενός τραίνου.

Δειλά

Ματιές δειλές
Μέσα απ' το χαμόγελο μου ξεπηδούν, μέσα από την αγκαλιά μου, χίλιες λέξεις.
Ματιές δειλές από μέρους μου, από μέρους σου, με δόντια μυτερά,

με γέφυρες γκρεμισμένες ψάχνουμε επικοινωνία.

Κι η αντανάκλαση διπλασιάζει το βλέμμα, το γυαλί, το φως, τα μάτια μου,
αντανακλάσεις που ξεπηδούν και με συντροφεύουν.
Στο τίποτα που άφησα πίσω μου, στα πάντα που το μέλλον μου ονειρεύεται.

Κορμιά δειλά
τους πολέμους γλίτωσαν, τις συγκινήσεις, τα χρυσά κλουβιά.

Δειλά κοιτώ την πανσέληνο στα μάτια σου,
δειλά διαβάζω τους χαμένους μήνες στο βλέμμα σου.
Κι η φωνή σου μοιάζει πια ανοίκεια μα τόσο δική μου.
τόσο με μαγεύει.

Εικόνες δικές σου,
νύχτες σου χωρίς ύπνο,
σκέψεις που έκανα κι εγώ σαν σε κοιτώ,
ζωές παλιές που μοιραζόμασταν,
δειλά.