Σημάδι

Αυτό περίμενα, είναι αλήθεια.
Ότι καιρό τώρα είχα χάσει, το βρίσκω σήμερα.
Είχε καιρό να βρέξει, μα περίμενα αδιάκοπα ένα σημάδι.
Ένα σημάδι αλλαγής που με τρομάζει.
Τον δέχομαι τον φόβο γιατί μαρτυρά πως νιώθω,
άρα πρέπει να υπάρχω.

Υπάρχω για να χάνομαι στο φόβο μιας στάλας,
στον χείμαρρο μιας καταιγίδας που 'χει μέρες να ξεσπάσει.
Κι αν τη μέρα συνοδεύω με βροχές
στις νύχτες μου είναι που θα ψάχνω καταφύγιο από τη μπόρα.
Όταν δαίμονας θα γίνεται η ευχή μου και γαλήνια όνειρα το άγνωστο.

Νιώθω λοιπόν πως μέρες σαν κι αυτές,
που εξυμνούν κάποια νέα τάξη,
που εξαιρούνται του κανόνα, αρνούμενες τη ματαιότητα του όλου μας,
πρέπει να μένουν ξέχωρα από τις άλλες.

Βλέποντας ίσως ρομαντικά αυτήν την κατά τα άλλα μελαγχολική μέρα αρνούμαι να πιστέψω στο τέλος της φθινοπωρινής αυτής εικόνας.
Μετά από κάθε βάναυσο καλοκαίρι ακολουθεί μια συννεφιασμένη ελπίδα,
με κάθε μοναχικό χειμώνα γεννιέται ένα ανοιξιάτικο λουλούδι.


Και σκέφτομαι πως τίποτε δεν είναι μάταιο όσο πεθαίνει και ξαναγεννιέται.