"Καλά"

Με εικόνες να τρέχουν σαν αστραπές

απ' της ζωής μου το  θολό παράθυρο.

Εικόνες που δεν μου επιτρέπουν παρά να εύχομαι το σταμάτημα του χρόνου.

Σκιές γνώριμου εγώ θαυμάζω στο παράθυρο σαν πλησιάζω.

Για το άλλο παράθυρο γράφω σήμερα, αυτό της άλλης εικόνας.

Εικόνα που δεν φίλησα, ζώντας τα δικά μου θέλω με έναν ανάκατο εαυτό.

Με δύο σπασμένα φτερά πετάω απ' το παράθυρο

κάθε βράδυ

με δείκτη, λόγια ξεχασμένα

θύμησες από ένα ψεύτικο σου χαμόγελο.

Θέλω να σου φωνάξω να ρωτήσεις για το παρόν μου,

με ένα "καλά" που θα μου λες να ουρλιάξω 

και με μια αλήθεια να σε τρομάξω,

να σοκάρω το "καλά" σου με ένα δικό μου "χάλια".

Καθημερινά, μικρά ψέμματα.

Αδιαφορία που πονά.

Πόσο "αδιάφορα" με πονά η υποκρισία σου. 

Πόνος/Ευτυχία, λέξεις κλειδωμένες μακριά απ' τη ρουτίνα.

Χάνεσαι και να φαίνεσαι στους άλλους εδώ.

Είσαι παρών μα για τους άλλους πια, χαμένος.

Με ένα "καλά" απ' το άλλο παράθυρο αγναντεύω τις ρυτίδες στα όνειρα μου.

Βήμα, βήμα με δυο κουβέντες παγιδευμένες,

σε ένα λεωφορείο, σε ένα βλέμμα,

σε ένα αταίριαστο "καλά" να συγκεντρώνω τα αγκάθια μου.

*Είναι δύσκολο, το ξέρω, να ομολογήσεις την αλήθεια.

Στο "καλά" στηριζόμαστε όλοι για να αποφύγουμε το βάθος στο συναίσθημα.

Μα λένε ότι η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα

κι ακόμη κι αν το συναίσθημα σου δεν θέλει αντιμετώπιση

είναι πιο ειλικρινές, αξιοπρεπές και δίκαιο κατά τα δικά μου ταπεινά κριτήρια 

να το κοιτάς στα μάτια.*