Σα στάλες

Λυρικές λέξεις, όνειρα

σ' ένα πιάνο πλαγιασμένα.

Με δάκρυα απ' τα σύννεφα να πέφτουν

με χρώματα να σχηματίζουν τόξα ουράνια

και αόρατα βέλη να σημαδεύουν τις καρδιές μας που τόσο αγνοούμε.

Με ένα θαύμα της φύσης σαν κι αυτό,

με δώρα που δεν ανοίξαμε ποτέ

-άπληστα χαμένοι στη σιγουριά ότι θα ΄ναι για πάντα εκεί-

και ψάχναμε το άγνωστο.

Αδύναμοι,

σα στάλες,

είμαστε βροχή μόνο όταν βρίσκουμε άλλους για να πέσουμε μαζί.

Είναι μια πτώση τραγική

μα έχει νόημα

γιατί όλοι φτάνουμε στο τέλος.

Ακόμη κι αν ο καθένας χαράζει δική του πορεία στον ουρανό

και ξέχωρα χάνει τον εαυτό του,

αγνοώντας τους άλλους που χάνονται μαζί του.

Πέφτουμε και λησμονούμε την αρχή,

τις νότες που μας ησύχαζαν τις νύχτες που φοβόμασταν

και λησμονούμε

αυτά που κάποτε λατρεύαμε

σκοτώνοντας κάθε ανάγκη παιδική

και πλησιάζουμε το χώμα.

Με βήματα εύθραυστα

μπλεκόμαστε με τον άνεμο και πέφτοντας βρίσκουμε θεωρίες για την πτώση.

Αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια όταν μας πληγώνει

πλέκουμε ψέματα,

παραμύθια που δεν ακούσαμε ποτέ

μα είναι ήδη ειπωμένα στην καρδιά μας.

Έχουμε ανάγκη όλοι από μέρη μαγικά

και ξεχνάμε αυτά που ήδη υπάρχουν

και χάνουμε μέρα με τη μέρα τη μαγεία που κρύβεται στο τώρα.

Τις φωτεινές αχτίδες που μας ζεσταίνουν,

ελπίδες ελεύθερες που μας βοηθούν

να καταλάβουμε την πτώση

ή  ανήμποροι ως είμαστε

να αφεθούμε στο πως να ανταμώσουμε

περήφανοι το χώμα.

Εικόνες Αστικές

Δρόμοι που γνωρίζω
δρόμοι που αγνοούσα
και χάνομαι στο φως της πόλης.
Στα στενά που θυμόμουν σαν όνειρο
στα μέρη που με μαγεύουν.
Εκεί που η φύση νικά τον άνθρωπο
και τα φύλλα πρασινίζουν πάνω απ' το τσιμέντο
ή εκεί που ο άνθρωπος ξεχνά την ταπεινή του ύπαρξη
και μεγαλουργεί χορεύοντας έναν σκοπό αλλιώτικο.
Mια τέλεια αρμονία στην ψυχή μου...


Αυτά που άφησα πίσω συνεχίζουν το ταξίδι τους,
αυτά,
που ξέρω ότι θα είναι εκεί όταν επιστρέψω.
Με μυρωδιές γνώριμες,
νιώθω μια άγρια χαρά να καλπάζει στην καρδιά μου.
Και περπατώ μέσα στη βροχή
που ξεπλένει φόβους μου κλειδωμένους,
που ρέει στο μάγουλο μου και γεμίζει το κενό, που αρνιόμουν να καλύψω.
Σε ένα μαγαζί,
με μάτια αληθινά,
χαλάω ξανά και ξανά ευχές στον αέρα,
με το θάρρος και τη σιγουριά ότι όσο είμαι δίπλα στην αγάπη
δεν θα χάσω τον εαυτό μου,
δεν θα ξεχάσω τ' όνειρο μου, που μέρα με τη μέρα
τείνει στο άπειρο και κομματιάζεται
και εγώ το αποζητώ με ένα χαμόγελο
σε ένα γνώριμο δρόμο,
με ένα φανοστάτη που φωτίζει χωρίς διακρίσεις τους διαβάτες.

Είμαι στο ενδιάμεσο και βρίσκω την αλήθεια,
με εικόνες αστικές 
κυνηγώ τις στάλες της βροχής στην πόλη.

Ταυτότητα μεταλλική

Μια ντροπαλή σκιά σχηματίζεται στο μέταλλο.

Ταυτότητα να σου θυμίζει το ποιος είσαι.

Ποιος είσαι στ' αλήθεια;

Μια σειρά από γράμματα σε ξεχωρίζουν απ' τους άλλους.

Χωρίς αυτά,

χωρίς ταυτότητα,

χωρίς πρόσωπο να θυσιάζεται για κάποια αξία,

χωρίς αξίες να θυσιάζονται στο βωμό μιας ματαιότητας

για να εμπνεύσουν κάποιον νέο ήρωα.

 

Φορώ κάποια ταυτότητα μεταλλική

κι οι άλλοι βλέπουν μόνο με τα μάτια και το ξέρω

γιατί κάνουν λάθος,

κι εγώ φορώ το όνομα μου, 

μα το ξεχνώ όταν γεμίζει το φεγγάρι,

γιατί είναι βαριές οι νύχτες όταν θυμάσαι τ' όνομα σου,

γιατί είναι δύσκολο να ζεις με τα όνειρα σου

ενώ οι γύρω σου πεθαίνουν.

Μα όταν φαίνεται βουνό στους άλλους να ζουν για τα όνειρα τους,
σβήνουν κάθε νύχτα κι από ένα,
ώσπου ν' αδειάσει ο ουρανός.

Θυμάμαι λίγο πριν το τέλος

και προσέχω το είναι

που κρέμεται στο λαιμό μου.

Τα όνειρα χαραγμένα σε ένα μέταλλο

αόρατα γι' αυτούς που βλέπουν με τα μάτια.

Λέω ψέματα

Πονάω και λέω πως τη ζωή μου ξεγελώ,

μα η ζωή μου είμαι εγώ

και λέω ψέματα,

σαν σε θυμάμαι,

σε ξεπέρασα

μα όλο με το χέρι καλύπτω μια πληγή

Τις νύχτες όταν λείπεις

ένα αστέρι δυνατότερο απ' τα άλλα είναι εκεί,

η λάμψη του, ξεκάθαρη επανάσταση.

Είναι ένα πρόσωπο αλλιώτικο,

κερί που κόντρα στο ρεύμα,

σιωπηλό,

  λιώνει τα λεπτά που αντίστροφα μετρώ

Και λέω ψέματα

όταν βγαίνω για να πιω

μα για σένα διψάω,

όταν με το χέρι ψηλαφώ το μαξιλάρι

ποτίζοντας το με το χθες

Όταν θύμα και θύτης στο μυαλό μου είναι ένα

και δεν αφήνομαι

πνίγοντας τα δάκρυα

αφήνω μια ψεύτικη καρδιά να χτυπά

και άδικα να σκορπάει τα λεπτά

στο όνειρο να πετάει

παρέα με την άρνηση

να σκορπάει τη ζωή μου