Το κατρακύλημα

Κυλάω και αγνοώ το άγνωστο εδώ,
κυλάω κι αγαπώ το ξένο στο εγώ μου
το όνειρο κυλάει στο μάγουλο μου, αμήχανες στιγμές.
Στη ζυγαριά τα λάθη μοιάζουν για μένα σκόνη,
πέτρες που κατρακύλησαν απρόσεχτα στο πέρασμα του χρόνου.

Κυλάω και πριν σκόνη κι εγώ γίνω, αποζητάω μια φωτιά
ακόμη κι αν χρειάστηκε δικές μου νύχτες να κάψω για να ανάψει,
πίσω δεν πάω,
δεν βρίσκω χάρτη να με πάει,
καράβι άξιο για τέτοιο ταξίδι.

Με το χαρτί τη σχέση μου δεν κόβω,
μα ώρες νιώθω ότι με κόβει αυτή.
Και τα κομμάτια που απομένουν,
συνεχίζουν στο αύριο το κατρακύλημα.


Κυλάω στις σκέψεις 
μα κάπου θέλω κι εγώ να ξαποστάσω.
Το ήσυχο λιμάνι που θα αράξω,
το ίσως που θα μου δίνει θάρρος να κοιτώ.
Το λίγο που θα με αγγίζει άπληστα στο κρύο
ζεσταίνοντας με, με ψίχουλα.