Το κοράκι

Με μαύρα χρώματα γεμίζω τα ουράνια

με ένα κροάσμα ξεχνώ τη λογική

και την ξεχασμένη μου ομορφιά

ψάχνω στα συντρίμμια.
Πεθαμένη ή ζωντανή
η λεία περιμένει
και με βαραίνει η μαύρη απειλή.

Εκεί που η ησυχία βασιλεύει

και το άπειρο με το τώρα συνορεύει

πετώ στη φυλακή μου,

σε κύκλο αέναο ακούω τη φωνή

που μέσα μου παλεύει 
και μου κόβει τα φτερά,

μα συνεχίζω να πετώ στα χαμηλά

ακόμα κι αν κομμάτια από τη σάρκα μου ξεσκίζω.

Ξεχνώ τη λογική,
αφήνω τα φτερά μου να μαυρίσουν τα ουράνια

ακούω το κοράκι να σκίζει τον αέρα που αναπνέω

και τρέμω στη σκέψη ότι δεν με ξεχωρίζει απ' τα συντρίμμια.

Αντικρίζω τις σκιές μου που ακόμη με στοιχειώνουν
ακόμη ζωντανός
παραπατώ.

Και το κοράκι είμαι εγώ.