Καληνύχτα

Τις νύχτες που φοβάμαι,

στα λόγια κρύβομαι.

Ξεχνώ πως να πετώ, αδειάζω την ψυχή μου

και κρύβομαι κάτω απ' το παγωμένο δέρμα μου.

Στα λόγια κρύβομαι για να περνούν οι μέρες

και πνίγω κάθε ανάγκη να ξεσπάσω.

Μισώ που αγαπώ κάθε τι που ευάλωτο με κάνει.

Τρέμει η καρδιά μου και

το εύθραυστο εγώ μου που με προδίδει κάθε μέρα

και σπάω σε κομμάτια

και κρύβομαι στις λέξεις.

Με σκιές δικές μου που δεν αναγνωρίζω

με ένα ξέσπασμα που δεν ελευθερώνω

ζω αγκαλιά με μια ζωή παράξενη 

που μου 'δωσαν να ζήσω.

Και πνίγω κύματα που θέλω να κυλήσουν στο χαρτί

και χάνουν οι λέξεις την ουσία

και την αλήθεια μου,

που με λέξεις δεν μπορώ να σχηματίσω,

προδίδουν τα μάτια μου.

Να φερθώ δεν ξέρω πως 

όταν οι λέξεις που δε σου 'πα

κυλούν στο μάγουλο μου.

Χάνω τις μέρες και τις νύχτες

μακριά από αυτό που ήξερα για εγώ

κι όλα πεθαίνουν ίδια. 

Με ένα τραγούδι στο μυαλό

(δε) βρίσκω όνειρο για να πλαγιάσω

πληγωμένος
λέω καληνύχτα στο κενό
και τα χέρια μου τυλίγουν

το ξημέρωμα,

ότι απέμεινε από τις νύχτες 

που μέτραγα αντίστροφα.

*Φτάνοντας σε αδιέξοδο προσωπικό η ανάρτηση ακολουθεί τα βάθος της νύχτας μου, την καληνύχτα που τόσο λαχταρώ να πω, τον ουρανό που δεν βρίσκω ευκαιρία ν'αγαπήσω και ξημερώνομαι με όνειρα/ελπίδες που αρνούνται να μ' οδηγήσουν *