Λέω ψέματα

Πονάω και λέω πως τη ζωή μου ξεγελώ,

μα η ζωή μου είμαι εγώ

και λέω ψέματα,

σαν σε θυμάμαι,

σε ξεπέρασα

μα όλο με το χέρι καλύπτω μια πληγή

Τις νύχτες όταν λείπεις

ένα αστέρι δυνατότερο απ' τα άλλα είναι εκεί,

η λάμψη του, ξεκάθαρη επανάσταση.

Είναι ένα πρόσωπο αλλιώτικο,

κερί που κόντρα στο ρεύμα,

σιωπηλό,

  λιώνει τα λεπτά που αντίστροφα μετρώ

Και λέω ψέματα

όταν βγαίνω για να πιω

μα για σένα διψάω,

όταν με το χέρι ψηλαφώ το μαξιλάρι

ποτίζοντας το με το χθες

Όταν θύμα και θύτης στο μυαλό μου είναι ένα

και δεν αφήνομαι

πνίγοντας τα δάκρυα

αφήνω μια ψεύτικη καρδιά να χτυπά

και άδικα να σκορπάει τα λεπτά

στο όνειρο να πετάει

παρέα με την άρνηση

να σκορπάει τη ζωή μου