Το κόστος της ευχής

Σαν λαθραίο έγκλημα το φεγγάρι αλυχτά.
Μοιράζομαι τη μικρή ζωή μου.
Στο σύμπαν πουλάω το κορμί μου- μα την ψυχή κρατώ.
Και γίνομαι σοφότερος τη θάλασσα όταν κοιτάω
και γίνεται πυκνότερη η θάλασσα με κάθε λέξη που γεννάω.

Κοιτάω το ρολόι κυνηγώντας τον λεπτοδείκτη.
Ένα λεπτό, ούτε καν, μένει για να (γ)ράψω την ευχή μου.
Ακούω την ανάσα μου να με ξεπερνά,
να χάνω γρήγορα το δρόμο.
Θα είναι σαν να μη συνέβη ποτέ,
σαν να μην έσβησε ο αέρας τη φωτιά,
σαν να μην ταξίδεψε ποτέ η άτυχη χαρά μου στον αέρα,
αν δεν προλάβω το κόστος να πληρώσω.

Στο μπλε λουσμένος ξενυχτώ, θαυμάζω αυτό το τέλος.
Μιλώ με τα κομμάτια της ψυχής μου,
που
σκορπισμένα από τη γέννα,
φοβισμένα στο σκοτάδι ξενυχτούν,
με ένα κερί αναμμένο για φως.
Το κόστος της ευχής,
απλήρωτο.

Θέλω από άστρο μακρινό ένα κερί αναμμένο να κρατήσω,
να αψηφήσω την πληρωμή που άλλοι όρισαν για μένα,
την ευχή να σβήσω με ένα δάκρυ στοργικό
κι ένα φεγγάρι να οδηγεί τον καπνό στο αιώνιο ταξίδι του.

Βαθιά στη γη θαμμένοι οι καπνοί όσων είχαν το θάρρος
να λουστούν στο κόστος των ευχών τους.