Ρωγμή

Με έναν απόηχο απλό, με ένα διπλό φεγγάρι

κεντώ τα παιδικά όνειρα μου και απόψε.

Είναι τα άστρα μακρινά μες την καρδιά μου.

Είναι το ψέμα λυγερόκορμο στον κήπο της ζωής μου.

Με δυο κουβέντες πέτρες θα ορίσω τη λίμνη του Αυγούστου

να ξύνουν την επιφάνεια ούτε λίγο.

Η μία να λέει για τα νερά που κάποτε κυλούσαν

κι η άλλη να τ' αρνείται,

στην επιφάνεια να μένει.

Καθώς κεντώ, κι απόψε τ' όνειρό μου,

με ένα μισό φεγγάρι γιορτάζω τη στιγμή.

Σε ένα ποτήρι κρασί θα θάψω το κενό μου,

και ένα πρέπει ανάξιο το σπρώχνει στη ρωγμή.

Είμαι εντάξει γιατί το ξέρω

πως με δάκρυα δρόμο πια δε βρίσκω.

Τα δικά σου θέλω μόνο ν' αφανίσω.

Μα πιο πολύ τα άλλα, που δεν φαίνονται, μα ξέρω ότι κυλάνε.

Να σου 'δειχνα τα μυστικά, τον ποταμό μου

και λίγο απ' το εγώ μου να πότιζε τον κόσμο σου για λίγο.

Έτσι φαντάζομαι τον κόσμο ιδανικό,

με σχέσεις χωρίς όρια,

με βράχους χωρίς πληγές να καίγονται απ' το αλάτι του Αυγούστου.

Ίσως και με ρωγμές φανταστικές να είναι το καλύτερο

βράχος αφού δεν θα χρειαζόταν ποτέ να έχω γίνει.