Γυάλινες τύχες

Την καρδιά ο πληγωμένος κλείνει στο γυαλί. 

Προστατευμένη,παγωμένη, θα κοιμάται. 

Άστρα γυάλινα, ήλιοι  ζωγραφισμένοι σε τζάμια γεννιούνται. Εικόνες που η βροχή δεν μπορεί να παρασύρει. Εκεί μια γυάλινη φωτιά θα καίει να ζεσταίνει το πραγματικό νόημα της ζωής των γυάλινων ανθρώπων.

Φίλοι γυάλινοι και θάλασσες γεννιούνται, σταματημένες. Τα κύματα στο γυαλί σταματούν στον αέρα και αιωρούνται αιώνια περιμένοντας να ξεσπάσουν σε κάποιο αθώο βράχο.

Το δάκρυ σταματά στο μάγουλο και παγιδεύεται για μια ολόκληρη ζωή στο ενδιάμεσο. Ποτέ δεν θα έχει πέσει ούτε θα έχει εκτονώσει του γυάλινου κορμιού σου το άγριο συναίσθημα.

Τη νύχτα τα γυάλινα παιδιά ακουμπούν τα κρύα δάχτυλα τους στο τζάμι και περιμένουν το άγγιγμα μας να νιώσουν. Γυάλινα όνειρα θα κάνουν το βράδυ, όσα από του χρόνου τη σιωπή γλιτώνουν και σε αυτά τη γαλήνη τους θα ονειρεύονται.

Οι γυάλινοι άνθρωποι με γυάλινη αγάπη γιορτάζουν το είναι τους. Και όταν συναντήσει το γυαλί τη θερμή αγάπη μας να πως ραγίζει. Και γυάλινα φιλιά σπάνε σε χίλια κομμάτια, και με τις στάλες της βροχής και τη ροή του ανέμου τα θραύσματα πέφτουν στη γη. Και οι γυάλινοι άνθρωποι κλαίνε και γελάνε με τις τύχες μας. 

Τυφλοί από τα θραύσματα πορευόμαστε και με αυτά μιλάμε για παραμύθια και νύχτες δίπλα στη φωτιά. Με μικρά θραύσματα γυαλιού χτίζουμε των αγέννητων ονείρων μας τα θεμέλια και γυάλινες τύχες ορίζουν τις εύθραυστες ζωές μας.

Και σαν το βλέμμα τον καθρέφτη αντικρίσει, άλλα μάτια θα αντικρίζουν το θολό είδωλο.

Ο καθρέφτης

Είσαι μόνος και σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τις στιγμές που πέρασαν και σε στιγμάτισαν.. Πόσο έχεις αλλάξει από τότε.. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο σου. Σίγουρα η φωνή μέσα σου υπήρχε πάντα αλλά το σώμα;

"Είμαι εγώ αυτός που ήμουν ανέμελος, χαμένος σε έναν μυστικό κόσμο που ορκιζόμουν ότι θα κρατούσα για πάντα δικό μου; Είμαι εγώ αυτός που άλλαξα και γνώρισα τα όνειρα και τους εφιάλτες μου;". Το είδωλο δεν θα σου απαντήσει ποτέ. Το είδωλο είναι ψεύτικο και λυπηρό. Όσο και αν συναγωνίζεται την ψυχή αυτή πάντα το κερδίζει. Κι όμως... να που πια η νίκη αυτή περνάει απαρατήρητη στα μάτια μας. Τα μάτια που είναι μέρος της συνωμοσίας φυσικά και θα το υποστήριζαν. Το είδωλο είναι τα πάντα για τα μάτια και τα μάτια για το είδωλο.

Η ψυχή.. η ψυχή είναι για τους λίγους στους οποίους αξίζει να τη χαρίζεις. Και όταν το κάνεις και δεις τη σπίθα στα βλέμματα σας να δημιουργεί γέφυρες και να σας ενώνει μην κοιτάξεις πίσω. Να ξέρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Αν χαθείς, και δεν ξέρεις πως να γυρίσεις πίσω από εκεί που ξεκίνησες, τότε κλείσε τα μάτια και άνοιξε τα πάλι. Κοιτάς και πάλι τον καθρέφτη.. Όλα από εκεί άρχισαν άλλωστε..

Ίσως να χάθηκες επειδή εμπιστεύτηκες τα μάτια και πλήγωσες την ψυχή σου.

Το δίχως άλλο..υπάρχεις

Μην προσπαθείς να το εξηγήσεις, πονάς.

Γεννήθηκες για να υποφέρεις από τις πράξεις σου και τις επιλογές σου, την ανικανότητά σου να βλέπεις το μέλλον.Πονάς γιατί γεννήθηκες και γεννήθηκες προκαλώντας πόνο.Για ποιο λόγο; Ποια ανεξήγητη δύναμη θα δώσει τέλος στις σκέψεις που ποτίζουν το πρόσωπο σου;


Μην προσπαθείς να το εξηγήσεις, αγαπάς.

Την όμορφη μέρα που σε καλημερίζει γλυκά, τον άνθρωπο που σε φιλά γλυκά και σε κάνει δικό του με το πιο αγνό χαμόγελό του.Τις γεύσεις που σε γεμίζουν, τους φίλους που δίχως αυτούς δεν θα ήσουν ο ίδιος.Την οικογένεια που ορκίζεσαι ότι δεν θα αποχωριστείς ποτέ. Τα όνειρα σου που σε κρατάνε ξύπνιο τη νύχτα. Αγαπάς γιατί σε αγαπούν αυτοί που πόνεσαν δίχως την αγάπη.



Μην προσπαθείς να το εξηγήσεις, αντέχεις.

Θα 'θελες να είχες προβλήματα λυμένα, αγάπες χωρίς πόνο, μέρα χωρίς νύχτα, γέλιο δίχως κλάμα. Το πάντρεμα τους σε δηλητηριάζει μα σε εθίζει έτσι ώστε να μην μπορείς να κάνεις χωρίς και τα δύο.Αντέχεις γιατί είσαι σίγουρος ότι θα έρθει η μέρα που δεν θα χρειάζεται να αντέχεις τίποτα άλλο πια.



Μην προσπαθείς να το εξηγήσεις, υπάρχεις. Υπάρχεις για να πονάς,να αντέχεις και να αγαπάς.