Σκιά/Μέρα Γιορτινή

Ημέρα γιορτινή

με χρεωμένο ήλιο

με δόντια να τρυπάει

-αλλιώτικα-

το κορμί μου.

Ημέρα γιορτινή 

και το είναι μου 

σαν κύμα σκάει στο χθες,

με στοιχειώνει,

κι όσο μακριά κι αν τρέξω

η θύμηση σου πάντα θα με κερδίζει,

θα γεμίζει μελάνι την καρδιά μου

την άγραφη πορεία,
τις λέξεις του αύριο που δεν είπαμε

και στο αύριο θυσιάσαμε.

Σε μια μέρα γιορτινή,
  εικόνες άγνωστες σκορπούν άπληστα φως

κι εγώ σε μια γωνιά,

εκεί
με μια σκιά δική σου για καταφύγιο

να με ζεσταίνει 

να με συντροφεύει

χωρίς να σκέφτεται,

(χωρίς) να νιώθει

                                    και στο άπειρο να χάνεται.

*Ισως κάπου, να κάνεις κι εσυ γλυκόπικρες ευχές
με χαμόγελο
υπερήφανος για αυτά που δεν μπόρεσε να ξεπλύνει ο χρόνος.*

Αυτές τις κρύες νύχτες της άνοιξης

Αυτές τις κρύες νύχτες της άνοιξης ντυνόμαστε με μάσκες και μαντήλια και γιορτάζουμε έναν άλλο μας εαυτό. Κρύβουμε βαθιά τον εαυτό μας κάτω από τη χαρά της μάσκας. Η μάσκα παίρνει μια μόνο έκφραση και μας ανακουφίζει.
Τώρα τελευταία κάθε έκφραση σου ήταν προσπάθεια. Κάθε προσπάθεια κούραση. Ξεκουράσου πίσω από τη μάσκα και απόλαυσε την καινούρια σου ελευθερία. Σήμερα παντρεύεις το άγριο πνεύμα με τη ζωντάνια που τόσο καιρό δέσμευες σε κελί χωρίς φως.

Καθάριος από τον παλιό σου εαυτό προχωράς στην καινούρια σου ζωή. Φορώντας το καινούριο σου δέρμα αλωνίζεις στους δρόμους και βλέπεις τα πάντα καινούρια αν και παλιά. Ενθύμια του παλιού σου εαυτού σε κυνηγούν τη νύχτα. Αυτά ήταν ο λόγος που άλλαξες. Γύρευαν τη λύτρωση, του κύκλου την τροχιά στη ψυχή σου να χαράξουν.Τα σκοτώνεις με την πρώτη ευκαιρία.

Αυτές τις κρύες νύχτες της άνοιξης, γελάς και συγχωρείς τις στάλες της βροχής που πάλι απρόσεχτες καταλήγουν στο πρόσωπο σου. Τις αφήνεις να περάσουν αδιάφορα και να συνεχίσουν το ατελείωτο ταξίδι τους για το σπίτι. Θυμάσαι τη ζεστασιά του δικού σου.  Θυμάσαι πως μεγάλωσες πια και ίσως δεν ξανανιώσεις ποτέ το ίδιο. Οι στάλες κάνουν κύκλο και επιστρέφουν και πάλι από εκεί που ξεκίνησαν. Το ίδιο και εσύ.

Oι κρύες νύχτες, πληγωμένες από τον χειμώνα βρίσκουν παρηγοριά στην αγκαλιά της άνοιξης. Το επόμενο πεφταστέρι θα κρατά μια παρόμοια ευχή και για σένα, σκέφτεσαι ... το αόρατο φως της ευχής σου σε νανουρίζει γλυκά.

Μια ίδια πανσέληνος

Χρειάζεται δικαιολογία για να αγαπάς;

Η λογική μου σταματά.

Τα μάτια πόσα δάκρυα να πνίξουν;

Μην τους ζητάς άλλο να στεγνώνουν.

Του ποταμού τη ροή ας διαβούν.

Εκεί ακούω φωνές παιδικές,

 τα αισθήματα μου κρυφογελούν στις όχθες του.

Παίζω σαν μικρό παιδί.

Με τη φαντασία μου σε έχω στο όνειρο μου.

 Ζω για να φαντάζομαι και φαντάζομαι για να υπάρχω.

Μη μου ζητάς να αφήσω τον κόσμο αυτό πίσω.

Στων μεγάλων τη ζωή πως να αντέξω;

Δε μπορώ παρά να ξεμένω στο τελευταίο δειλινό μας

και τότε

από της μνήμης μου τη λίμνη αναδύεσαι

και είσαι όπως τότε.

 Λάμψη και οργή, αίσθημα,ζωή, ηλιοβασίλεμα.

Μη μου κρύβεις το φεγγάρι.. είναι κρίμα.

Σήμερα που κλαίει ο ουρανός σε θυμάμαι.

Στης ποίησης τα λόγια σου αφήνομαι.

Ξαναγεννιέμαι με κάθε σκέψη και πεθαίνω με κάθε πανσέληνο.

Τι άλλο μένει; Ζω για να φαντάζομαι τα όνειρα μαζί σου.

Τα δάκρυα μου πνίγω.

Στη ζωή αφήνομαι.

Μετανιώνω που σε σκέφτηκα, που στου ποταμού σου τα νερά την αύρα μου καθάρισα.

Αφήνομαι σαν το φεγγάρι,

 στον αέναο κύκλο της ζωής μου και της ζωής που δεν έζησα.

μαζί σου