Δειλά

Ματιές δειλές
Μέσα απ' το χαμόγελο μου ξεπηδούν, μέσα από την αγκαλιά μου, χίλιες λέξεις.
Ματιές δειλές από μέρους μου, από μέρους σου, με δόντια μυτερά,

με γέφυρες γκρεμισμένες ψάχνουμε επικοινωνία.

Κι η αντανάκλαση διπλασιάζει το βλέμμα, το γυαλί, το φως, τα μάτια μου,
αντανακλάσεις που ξεπηδούν και με συντροφεύουν.
Στο τίποτα που άφησα πίσω μου, στα πάντα που το μέλλον μου ονειρεύεται.

Κορμιά δειλά
τους πολέμους γλίτωσαν, τις συγκινήσεις, τα χρυσά κλουβιά.

Δειλά κοιτώ την πανσέληνο στα μάτια σου,
δειλά διαβάζω τους χαμένους μήνες στο βλέμμα σου.
Κι η φωνή σου μοιάζει πια ανοίκεια μα τόσο δική μου.
τόσο με μαγεύει.

Εικόνες δικές σου,
νύχτες σου χωρίς ύπνο,
σκέψεις που έκανα κι εγώ σαν σε κοιτώ,
ζωές παλιές που μοιραζόμασταν,
δειλά.