Λευκές σελίδες

Λευκές σελίδες βλέπω και τα μάτια μου πονάνε.
Λέξεις αγέννητες, σκόρπιες σκέψεις.
Στη βιασύνη της σύντομης ζωής μας χώρο γι' αυτές δεν αφήνουμε και
σκόνη μαζεύεται πάνω στο χαρτί.

Λευκές σελίδες νιώθω στο μυαλό μου.
Κι όταν μελάνι βρεθεί από τις σκέψεις μου να με λυτρώσει,
όνειρα κόκκινα πόθου θα γεμίσουν τις ατέλειωτες νύχτες μου.
Εκεί θα σκορπάω ώρες της ζωής μου
για να γεμίζω τις σελίδες με τ' όνομά σου.

Είναι ακριβό το βλέμμα που ζητάω,
είναι απαγορευμένες οι σκέψεις μου τη νύχτα.
Μα σαν η μέρα έρθει, το φως θα πέσει στις ξεχασμένες μου σελίδες.
Θα αναρωτιέμαι αν το φως της μέρας προτιμώ ή καταφύγιο θα βρίσκω στα ψέμματα της νύχτας.
Στο δίλημμα της φαντασίωσης θα φτάσω πάλι.

Κι ακόμα κι αν λέω πως αδύναμος ακόμη είμαι, την λογική μου θα φωνάξω με το ίδιο όνομα.
Θυμώντας τα λόγια τα αρχαία, πως δύσκολο άλλο στη ζωή δεν υπάρχει από το να ζεις,
τα όπλα μου θ' αρπάξω, γιατί της μάχης ηττημένος πια δεν θα 'μαι.
Ας παραδώσουν άλλοι λευκές σελίδες, της ζωή τους απομεινάρια.