Σα στάλες

Λυρικές λέξεις, όνειρα

σ' ένα πιάνο πλαγιασμένα.

Με δάκρυα απ' τα σύννεφα να πέφτουν

με χρώματα να σχηματίζουν τόξα ουράνια

και αόρατα βέλη να σημαδεύουν τις καρδιές μας που τόσο αγνοούμε.

Με ένα θαύμα της φύσης σαν κι αυτό,

με δώρα που δεν ανοίξαμε ποτέ

-άπληστα χαμένοι στη σιγουριά ότι θα ΄ναι για πάντα εκεί-

και ψάχναμε το άγνωστο.

Αδύναμοι,

σα στάλες,

είμαστε βροχή μόνο όταν βρίσκουμε άλλους για να πέσουμε μαζί.

Είναι μια πτώση τραγική

μα έχει νόημα

γιατί όλοι φτάνουμε στο τέλος.

Ακόμη κι αν ο καθένας χαράζει δική του πορεία στον ουρανό

και ξέχωρα χάνει τον εαυτό του,

αγνοώντας τους άλλους που χάνονται μαζί του.

Πέφτουμε και λησμονούμε την αρχή,

τις νότες που μας ησύχαζαν τις νύχτες που φοβόμασταν

και λησμονούμε

αυτά που κάποτε λατρεύαμε

σκοτώνοντας κάθε ανάγκη παιδική

και πλησιάζουμε το χώμα.

Με βήματα εύθραυστα

μπλεκόμαστε με τον άνεμο και πέφτοντας βρίσκουμε θεωρίες για την πτώση.

Αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια όταν μας πληγώνει

πλέκουμε ψέματα,

παραμύθια που δεν ακούσαμε ποτέ

μα είναι ήδη ειπωμένα στην καρδιά μας.

Έχουμε ανάγκη όλοι από μέρη μαγικά

και ξεχνάμε αυτά που ήδη υπάρχουν

και χάνουμε μέρα με τη μέρα τη μαγεία που κρύβεται στο τώρα.

Τις φωτεινές αχτίδες που μας ζεσταίνουν,

ελπίδες ελεύθερες που μας βοηθούν

να καταλάβουμε την πτώση

ή  ανήμποροι ως είμαστε

να αφεθούμε στο πως να ανταμώσουμε

περήφανοι το χώμα.

Αυτά που με κλειδώνουν

Αυτά που διαγράφω με τη σκέψη,

αυτά που χάνω με μια λέξη

που δεν τόλμησα να πω.

Αυτά που μένουν στο ενδιάμεσο,

βρίσκουν μια αλήθεια κάλπικη.

Αυτά που ορίζουν το κενό μου,

αυτά που γεμίζουν τ' όνειρό μου.

Οι σκέψεις μου σκορπίζονται στον άνεμο 

που αμφίβολα, δειλά

μαρτυρά ένα φθινόπωρο.

Περίεργο που νιώθω τον κόσμο να απομακρύνεται,

μα είμαι εγώ αυτός που φεύγει.

Διατάζω το χρόνο να σταματήσει

σε μια εικόνα που μέσα μου φυτρώνει,

μα στα μισά το μετανιώνω

και χάνεται η εικόνα.

Και εκεί που ζω στο τίποτα,

σ' αυτό το μηδέν χτίζω την ελπίδα.

Την αφήνω.

Μ' αγκαλιάζει γλυκά,

μα ακούω καθάρια μια μέτρηση αντίστροφη.

Αυτά που χτίζουν στο λαιμό μου τη φωνή που χαραμίζω,

να σιγοτραγουδώ αυτά που τις νύχτες μου φοβίζουν.

Αλλάζουν μορφή και με χαράζουν,

γιατί είμαι εγώ εκτός ελέγχου και

χάνω την ανάγκη να 'μαι εγώ.

Νιώθω τα λόγια στην καρδιά μου να χτυπούν.

Μια μελωδία ρυθμική ξενυχτά στα όνειρα μου

και μπλέκω έτσι τη μέρα με τη νύχτα,

γκρεμίζοντας τείχη,

αγαπώντας αυτά που με κλειδώνουν.

Εικόνα τρομερή

Ήσουν εικόνα τρομερή,
εικόνα που εγώ στη θέση σου θα φιλούσα
Εικόνα στοργική και άξια για χρώματα πολλά
Τώρα με μιας το είδωλο μου σπάω σε χίλια είδωλα.
Πόσο άλλαξες καημένη εικόνα του εαυτού μου;

Από φιγούρα  γελαστή, σε λύπη και σε χάος,
σε κύματα αλλιώτικα ταξίδεψες,
και λες πως το ταξίδι άντεξες
όμως τα μάτια όταν διψούν για δάκρυα, τη νύχτα σε προδίδουν.

Πες μου εικόνα τραγική αν άντεξες πραγματικά.
Αν το είναι σου σπασμένο, μοιρασμένο το άλλαξες με προσωρινή ευτυχία.
Αν η φαντασία σου κάλπαζε πιο γρήγορα από το βλέμμα σου,
γιατί δεν σταμάτησες ανάσα για να πάρεις και το πηγαίο νερό της στιγμής να πιεις;

Ήταν τα κύματα μεγάλα, ήταν τα κύματα βαθιά
τόσο που την καρδιά μου κομμάτια έκανα και χάριζα σε κάθε ένα κύμα.
Έτσι έκανα το τέλος για να δω.
 Κι όμως το τέλος ήρθε γιατί η ψυχή σε άλλα κομμάτια πια δεν σπάει
 και σαν βροχή όταν θα πέσουν πάλι στη γη, παρασυρμένα απ' το νερό, νέα σώματα θα ανοίξουν διψασμένα το στόμα.
Ξανά και ξανά μέχρι νέες φορεσιές να έχει η ψυχή μου.

Χίλια σώματα και άπειρα όνειρα μακριά, βρίσκεσαι.
Αλήθεια πόσο άλλαξες καημένη εικόνα του εαυτού μου;