Στάλες Αυγούστου

Με μια σταλιά Αυγούστου, την μέρα αφήνω πίσω.

Σαν λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ,

το άρωμα σου, ένα με τις αναμνήσεις μου στο χώμα.

Με δύο λέξεις

-από όνειρα πλασμένες-

δίνω τόπο στην τωρινή μου ζωή.

το αδύναμο μυαλό μου ξεγλιστράει

σε άγνωστους τόπους

σε αντίστροφες μετρήσεις,

σε σκέψεις για κάποια άλλη ζωή,

όλα

σελίδες στο νου μου, τυπωμένες

Με ζέστη να εξατμίζει το παρελθόν μου, 

το σώμα μου ιδρώνει.

Με κρύο να μου θυμίζει το παρελθόν που πέταξα στο καλοκαίρι,

με ελπίδες για ένα μέλλον αβίαστο.

Σε ένα άγνωστο με μια καρδιά,

με στάλες Αυγούστου να φαντάζομαι τη ζωή σου.

Με κάθε ήχο του νερού, υγρά αφήνω τα όνειρά για σένα στο σκοτάδι.

Και δύο χέρια πιάνουν το κορμί μου,

απ' του άπειρου τη σιγαλιά και με επιστρέφουν πάλι πίσω.

Πίσω, εκεί που στερεύουν τα λόγια μου  στη ζέστη.

Εκεί που τα όνειρα μου πεθαίνουν

με έναν ήλιο για παρέα

και στάλες του Αυγούστου να με ξημερώνουν.