Ταξιδεύοντας

Ταξιδεύεις
Μαζεύεις τα πράγματα σου σε μια βαλίτσα. Τα απαραίτητα μόνο, σκέφτεσαι φωναχτά, και οι αμφιβολίες σε στοιχειώνουν. Παίρνεις περισσότερα για καλό και για κακό. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις από τον προορισμό σου. Πακετάρεις όσα περισσότερα νομίζεις ότι θα σε προστατέψουν από το άγνωστο.

Ταξιδεύω και εγώ
Διπλώνω τον παλιό μου εαυτό και προσπαθώ να φανταστώ τους δρόμους του νέου μου προορισμού. Επιμένεις να με κοιτάς μέσα από το γυαλί. Σε σπρώχνω βαθιά μέσα και σε τυλίγω με φανταχτερά ρούχα πρόσκαιρης χαράς. Βάζω στη βαλίτσα μου το χαμόγελο που αγαπάω τόσο. Προσπαθώ να το μιμηθώ μα μοιάζει τόσο παράταιρο. Καλύτερα να μπει κάτω κάτω. Κλείνω τη βαλίτσα και ξεχνώ να πακετάρω το ζευγάρι μου.
Καλύτερα έτσι, θα το φορέσω στο ταξίδι.

Ταξιδεύουμε
Χωρίς προορισμό, χωρίς λόγο, με άγνωστο το που και το πως. Κοιτάς έξω από το παράθυρο και ξαφνικά είσαι τόσο μικρός. Αδύναμος όπως τότε. Διώχνεις τις σκοτεινές σου σκέψεις για άλλη μια φορά. Μοιάζουν αδύναμες πια.Τις ξορκίζει το φως του άγνωστου προορισμού σου.

Ευτυχώς ξέχασες να πακετάρεις τα φτερά σου.

Χωρίς δεύτερες σκέψεις

Αλλάζεις τις σελίδες του παλιού σου βιβλίου με καινούριες και χαμογελάς. Βλέπεις στο τέλος του διαδρόμου τη σκιά και προχωράς. Δεν κάνεις τα ίδια γνώριμα βήματα βέβαια.. Τα βήματα αυτά τα ξέρεις. Κάθε τέλος τους, μνήμες νεκρές του παρελθόντος.


Η άλλη πλευρά είναι γεμάτη πόρτες μισάνοιχτες. Δοκιμάζεις να κοιτάξεις στην πρώτη και φωνές ξεπετιούνται. Γνώριμες και όχι, σε περικυκλώνουν τραγουδώντας το γλυκό σκοπό της ελπίδας.
Με τις σκέψεις σου παίζεις κρυφτό και το είναι σου βάζεις μπροστά ξανά, έτοιμο για να πληγωθεί ή να αναγεννηθεί. Φοβάσαι για το πρώτο. Την τελευταία στιγμή τολμάς και κάνεις ακόμα ένα βήμα.


Τραγουδάς κάπου μακριά έναν εύθυμο σκοπό ξανά. Χαμογελάς βλέποντας τη φύση να ξεπετιέται από τη φυλακή της πόλης. Μοιάζει λες με τα αισθήματα σου. Κανείς δεν σε πιστεύει και κρυφά επαληθεύεις τις ανησυχίες σου. Όχι μόνος λες. Σπρώχνεις τη μοναξιά χωρίς να σκεφτείς ότι και αυτή στον κόσμο λυπάται που όλοι τη μισούν και την απορρίπτουν χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πως γίνεται η μοναξιά με τόσους συντρόφους και πάλι μόνη;
Της δίνεις το χέρι σου. Γελά και ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά.

Οι ακτίνες του ήλιου δραπετεύουν από τα σύννεφα και σε επαληθεύουν για μία τελευταία φορά σήμερα.

Μια ίδια πανσέληνος

Χρειάζεται δικαιολογία για να αγαπάς;

Η λογική μου σταματά.

Τα μάτια πόσα δάκρυα να πνίξουν;

Μην τους ζητάς άλλο να στεγνώνουν.

Του ποταμού τη ροή ας διαβούν.

Εκεί ακούω φωνές παιδικές,

 τα αισθήματα μου κρυφογελούν στις όχθες του.

Παίζω σαν μικρό παιδί.

Με τη φαντασία μου σε έχω στο όνειρο μου.

 Ζω για να φαντάζομαι και φαντάζομαι για να υπάρχω.

Μη μου ζητάς να αφήσω τον κόσμο αυτό πίσω.

Στων μεγάλων τη ζωή πως να αντέξω;

Δε μπορώ παρά να ξεμένω στο τελευταίο δειλινό μας

και τότε

από της μνήμης μου τη λίμνη αναδύεσαι

και είσαι όπως τότε.

 Λάμψη και οργή, αίσθημα,ζωή, ηλιοβασίλεμα.

Μη μου κρύβεις το φεγγάρι.. είναι κρίμα.

Σήμερα που κλαίει ο ουρανός σε θυμάμαι.

Στης ποίησης τα λόγια σου αφήνομαι.

Ξαναγεννιέμαι με κάθε σκέψη και πεθαίνω με κάθε πανσέληνο.

Τι άλλο μένει; Ζω για να φαντάζομαι τα όνειρα μαζί σου.

Τα δάκρυα μου πνίγω.

Στη ζωή αφήνομαι.

Μετανιώνω που σε σκέφτηκα, που στου ποταμού σου τα νερά την αύρα μου καθάρισα.

Αφήνομαι σαν το φεγγάρι,

 στον αέναο κύκλο της ζωής μου και της ζωής που δεν έζησα.

μαζί σου

Ο χρόνος και εσύ

Σε ξυπνάει ο διαπεραστικός ήχος του χρόνου. Περνάει και εσύ τον κυνηγάς γιατί έτσι σε έμαθαν. Κοιτάς το ρολόι σου. Πάλι άργησες.. Και ήσουν σίγουρος ότι αυτή τη φορά έτρεξες αρκετά γρήγορα. Σημειώνεις νοερά να κόψεις την πρωινή καλημέρα.

Το χέρι σου σε βαραίνει. Το κοιτάς και... να σου ο χρόνος πως ξεπετιέται και πάλι στη ζωή σου. Φοράς την αλυσίδα σου στο χέρι σαν καλός δούλος. Υπακούς χωρίς δεύτερη κουβέντα σε κάθε χτύπο του δείκτη. Αφήνεσαι και εκείνος σου παίρνει γλυκά τη ζωή δίνοντας σου σε αντάλλαγμα τη συνήθεια, τη σιγουριά. Νιώθεις κυρίαρχος, αν και νεκρός. Αφήνεσαι στη ζάλη του κυνηγιού που σε μεθάει και σε αφήνει στο χθες. Κοιτάς το ρολόι σου αδημονώντας για το αύριο. Ποιο αύριο; Το αύριο όπως το χθες, πιστή αντιγραφή.

Γυρνώντας στο σπίτι υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα αλλάξεις συνήθειες. Θα σταματήσεις να κυνηγάς και θα αφήσεις τη ζωή σου ελεύθερη να ξαποστάσει. Θα γίνεις, λες, κύριος του εαυτού σου. Ικανοποιημένος με τον εαυτό σου ρυθμίζεις το ξυπνητήρι στις 7:00 και βυθίζεσαι...

Ο καθρέφτης

Είσαι μόνος και σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τις στιγμές που πέρασαν και σε στιγμάτισαν.. Πόσο έχεις αλλάξει από τότε.. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο σου. Σίγουρα η φωνή μέσα σου υπήρχε πάντα αλλά το σώμα;

"Είμαι εγώ αυτός που ήμουν ανέμελος, χαμένος σε έναν μυστικό κόσμο που ορκιζόμουν ότι θα κρατούσα για πάντα δικό μου; Είμαι εγώ αυτός που άλλαξα και γνώρισα τα όνειρα και τους εφιάλτες μου;". Το είδωλο δεν θα σου απαντήσει ποτέ. Το είδωλο είναι ψεύτικο και λυπηρό. Όσο και αν συναγωνίζεται την ψυχή αυτή πάντα το κερδίζει. Κι όμως... να που πια η νίκη αυτή περνάει απαρατήρητη στα μάτια μας. Τα μάτια που είναι μέρος της συνωμοσίας φυσικά και θα το υποστήριζαν. Το είδωλο είναι τα πάντα για τα μάτια και τα μάτια για το είδωλο.

Η ψυχή.. η ψυχή είναι για τους λίγους στους οποίους αξίζει να τη χαρίζεις. Και όταν το κάνεις και δεις τη σπίθα στα βλέμματα σας να δημιουργεί γέφυρες και να σας ενώνει μην κοιτάξεις πίσω. Να ξέρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Αν χαθείς, και δεν ξέρεις πως να γυρίσεις πίσω από εκεί που ξεκίνησες, τότε κλείσε τα μάτια και άνοιξε τα πάλι. Κοιτάς και πάλι τον καθρέφτη.. Όλα από εκεί άρχισαν άλλωστε..

Ίσως να χάθηκες επειδή εμπιστεύτηκες τα μάτια και πλήγωσες την ψυχή σου.