Μια μέρα μετά το καλοκαίρι

Ξερά φύλλα,
με δύο χέρια να τα αγκαλιάζουν στο τελευταίο ταξίδι τους.
Πτώματα του καλοκαιριού,
η παλέτα αλλάζει χρώματα.
Τραίνα που περιμένεις και δεν έρχονται.
Τραίνα που δεν περίμενες ποτέ να ξανάρθουν.
Κι ο αέρας φυσάει φθινοπωρινός κλαίγοντας στα όνειρα σου.



Ακυρώνω το εισιτήριο με ελπίδα να σε βρω στην άκρη του βαγονιού,
ακυρώνω τη ζωή μου με μια κίνηση, μόνο για λίγη ώρα.
Μετά λέω πως έφτασα εκεί που ήθελα,
μα κρυφά πληγώνομαι που ποτέ δε σε βλέπω τυχαία
και το εισιτήριο τσακίζω, σαν δείγμα δύναμης,
ότι ορίζω κι εγώ κάτι.



Με χρώμα αλλιώτικο θα ουρλιάξει το φθινόπωρο
θα μπει βίαια στη ζωή σου,
χωρίς οίκτο θα αλλάξει τη μικρή σου πραγματικότητα
είτε σε λυτρώνει είτε σε κλειδώνει
δε μπορείς παρά να θαυμάζεις την τελειότητα της αλλαγής.