Αυτά που με κλειδώνουν

Αυτά που διαγράφω με τη σκέψη,

αυτά που χάνω με μια λέξη

που δεν τόλμησα να πω.

Αυτά που μένουν στο ενδιάμεσο,

βρίσκουν μια αλήθεια κάλπικη.

Αυτά που ορίζουν το κενό μου,

αυτά που γεμίζουν τ' όνειρό μου.

Οι σκέψεις μου σκορπίζονται στον άνεμο 

που αμφίβολα, δειλά

μαρτυρά ένα φθινόπωρο.

Περίεργο που νιώθω τον κόσμο να απομακρύνεται,

μα είμαι εγώ αυτός που φεύγει.

Διατάζω το χρόνο να σταματήσει

σε μια εικόνα που μέσα μου φυτρώνει,

μα στα μισά το μετανιώνω

και χάνεται η εικόνα.

Και εκεί που ζω στο τίποτα,

σ' αυτό το μηδέν χτίζω την ελπίδα.

Την αφήνω.

Μ' αγκαλιάζει γλυκά,

μα ακούω καθάρια μια μέτρηση αντίστροφη.

Αυτά που χτίζουν στο λαιμό μου τη φωνή που χαραμίζω,

να σιγοτραγουδώ αυτά που τις νύχτες μου φοβίζουν.

Αλλάζουν μορφή και με χαράζουν,

γιατί είμαι εγώ εκτός ελέγχου και

χάνω την ανάγκη να 'μαι εγώ.

Νιώθω τα λόγια στην καρδιά μου να χτυπούν.

Μια μελωδία ρυθμική ξενυχτά στα όνειρα μου

και μπλέκω έτσι τη μέρα με τη νύχτα,

γκρεμίζοντας τείχη,

αγαπώντας αυτά που με κλειδώνουν.