Πως φθάσαμε στη γη

Το θέμα με τ' αστέρια είναι ότι δεν ξέρεις αν είναι εν ζωή ή πετούν με τις χαμένες ψυχές σε κόσμους δίπλα μας. Να τα μετρήσεις δεν μπορείς αλλά όσα και αν είναι σίγουρα ένα εκεί πάνω γράφει το όνομα σου. Δεν είναι δικό σου. Δεν είναι ιδιοκτησία σου αλλά ζει και λάμπει για σένα περιμένοντας. Περιμένει τη στιγμή που θα πέσει κοντά σου.

Αλλάζεις τροχιά και κινείσαι χωρίς φτερά στον κόσμο των ονείρων. Ονειρεύεσαι περισσότερο ξύπνιος και εύχεσαι να μην ξανακοιμηθείς ποτέ.
Πόσα χάνεις όταν κυλιέσαι μακριά μου μικρό μου;
Πόσα κερδίζω όταν σβήνεις και πέφτεις στη γη κοντά μου; Ο θάνατος σου χαροποιεί τους πάντες, μαζί και μένα. Πιο κοντά το αστέρι μου κρατώ, σκέφτομαι... σκέφτομαι... νιώθω καλά.

Κοιτώ πίσω στον ουρανό. Λευκά σημάδια παντού και η κούνια στον αέρα να νανουρίζει ένα αόρατο μωρό.. Το φως το φεγγαριού το ηρεμεί και αυτή γυρνά πίσω στο να προσέχει και τα παιδιά της στη Γη. Και έτσι μας χαρίζει το μητρικό της φως.

Επιλογές. Πίσω ή μπροστά; Μαζί ή χώρια;
Η καλύτερη δεν βρίσκεται στα αστέρια του ουρανού. Κοιμάται γλυκά στην καρδιά μας. Βρίσκεται σε εμάς που καμιά φορά ξεχνάμε ότι είμασταν και εμείς κάποτε αστέρια.
..ή είμαστε ακόμη;