Ανάξια στο δύο;

Και να που γέμισε ο κόσμος με φεγγάρι
μα ακόμη μόνος στο δρόμο περπατώ.
Κυνηγημένος, τρελαμένος από τη λάμψη του τη φοβερή
σήμερα αράζω στην οργή του.

Με το βλέμμα καθάριο, την αντανάκλαση κοιτώ
και με φιγούρα ονειρική
παρμένη από πάθος
στη θάλασσα βλέπω τ' όνειρο μου.

Αλίμονο, που πότισα τη θάλασσα με δάκρυ,
μα μόνο έτσι τη νιώθω να μου χαρίζει λόγο.
Μη φοβάσαι, ακούω μες το κύμα.
Μη λυπάσαι για τη μοναξιά σου.
Είναι η αγάπη δύσκολη,
σπάνιο αγαθό να βρίσκει κανείς μια τέτοια νύχτα.
Κι όσοι μαζί χάνονται στο απέραντο τούτο φως,
σύνολο μεγαλύτερο απ' τους μόνους δεν ορίζουν.

Και είναι να αναρωτιέσαι ποιος είναι αλήθεια μόνος;
Αυτός που αγαπά με κάθε φεγγάρι το ένα του;
Ή αυτός που κρύβεται δειλά, ανάξια στο δύο;