Όνειρα σκόρπια, πριν πεθάνουν

Ασήκωτα νιώθω τα όνειρα μου,
μερικές φορές τα νιώθω να ξεσκίζουν το είναι μου,
να δίνουν λόγο στη σιωπή μου και τα όμορφα δειλινά να χάνω.

Είναι μία σχέση όπως όλες οι άλλες, αυτή που έχω με τα όνειρα μου.
Μια σχέση κτητική,
περισσότερο εκείνα με κατέχουν παρά εγώ αυτά.
Μια σχέση τραγική κι ξαφνική σαν τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Είναι στιγμές που το απέραντο κενό, ξέρω πως τα όνειρα θα γεμίσουν,
μα έχοντας μάθει τόσο κοντά μου τη ζωή μου να ορίζουν,
δεν μπορώ πια χωρίς το ρομαντισμό αυτόν να ζήσω.
Κι εκεί είναι που χάνω, όπως λένε, τον προκλητικό τρόπο της ζωής δεν τον αποδέχεται η καρδιά μου.
Είναι φαρμάκι απ' τα χειρότερα, να ζω για να ζω
και o αυτοσκοπός σε όλα να είναι πια ο σκοπός μου.

Λύτρωση απ' την πεζή καθημερινότητα βρίσκω καθώς πλάθω την αλήθεια μου
κι εκεί είναι που πραγματικά πικραίνομαι. 
Όταν ανάμεσα σε κάποια αλήθεια πλαστή και σε μία αβάσταχτη κυλιέμαι και πρέπει να διαλέξω. 
Στο τέλος καταλήγω στην αρχή του άτυχου συλλογισμού μου. Τα όνειρα μου αφήνω να μιλούν με τη σιωπή μου. 


Σε κάποιο πεζούλι δύο νέοι λούζονται στο φως
Σε μια ευρωπαϊκή πόλη, ένας άνδρας χορταίνει με εικόνες καθημερινές.
Με 4 ρόδες τα σύνορα διαγράφει μια φιγούρα και στο πρόσωπο νιώθει την καινούρια ελευθερία.

Στο ντουλάπι

Στης θάλασσας σου το μπλε χάνομαι με κάθε λέξη

με κάθε στεγνωμένο δάκρυ που ονειρεύτηκα ότι έχυσα για χάρη σου.

Με μάτια κλειστά περνώ το περισσότερο μέρος της ζωής μου.

Με αέρα ιδανικό, μίμηση η αναπνοή μου

Με χρυσαφιά ρούχα, κλωστές ραμμένες από τους ξένους.

Και με τους ξένους θα βρίσκεις παρηγοριά.

Είναι το βλέμμα στο κενό όταν μ' αφήνεις και χάνομαι.

Μεγάλωσες πια, και άλλος πλέον ακούει την οργή σου, και δέχεται το χάδι σου.

Μια στάλα θέλω ν' αρπάξω, να κυλήσει στο μάγουλο μου.

Τόσο εύκολα θα κλαίω με δάκρυα δανεικά.

Και ψεύτικος ο ήλιος μου θα τα στεγνώνει,

 ώστε στο μπλε της φανταστικής σου θάλασσας να χαθώ.

Με χρώματα από παρελθόν θα βάψω τα όνειρα μου έτσι όπως το σκοτάδι αντικρίζω

 στο ντουλάπι.

Παιχνίδι όμως ποτέ δεν ήμουν κι ακόμα και αν στο ντουλάπι με άφηνες, 

πάντα στο συγχωρούσα, που σαν κούκλα μου φερόσουν.

Βουτιά στο μέλλον, από σήμερα

Είναι κάποιες μέρες ατελείωτες που το τώρα ασήκωτο είναι, στους ώμους, φορτίο.

Στη γλυκιά φαντασίωση το σήμερα σκοτώνεις.

Το αύριο ψάχνεις στις στάλες της βροχής.

Εκείνες επιμένουν την ιστορία τους να πουν αφού κανένας δεν τις ακούει

και μάταια πέφτουν στο χώμα σαν και σήμερα.

Οι άνθρωποι του τώρα αδιάφοροι, ένα με το χώμα,

χωρίς τις πεθαμένες στάλες να χουν για παρέα, έτσι όπως μόνοι κατοικούν τις ψυχές τους.

Στο αύριο θα σπάσουν τη σιωπή τους, οι άνθρωποι του σήμερα

                                            και του σήμερα τη βουτιά αναβάλλουν.

Φοβούνται να ζήσουν, να σκεφτούν, να αγαπήσουν 

το ασυνήθιστο, το ανέλπιστο, το σήμερα της ζωής τους.

Μουδιάζει το μυαλό μου στο σήμερα σαν μένει.

Μάτια με πόνο, αγανάκτηση και υποκρισία κουράστηκα να βλέπω.

Σε άλλο σήμερα θέλω τόσο να βουτήξω, 

το ρολόι που με κάθε χτύπο τη ζωή μου αποτελειώνει, να κάνω χίλια κομμάτια

και ελεύθερος στην άγνοια μου να ζήσω σαν να έρχεται το τέλος με κάθε δύση.

Είναι η δίψα μου για απέραντο ουρανό και σήμερα μεγάλη.

Βουτιά στο μέλλον, σε ένα αύριο ιδανικό, σε ένα όνειρο ανύπαρκτο.

Βουτιά, σε έναν άγνωστο βυθό, σε έναν κόσμο κρυμμένο από τη ζωή μας

                                  σε μια ζωή ανάμεσα στους κρυμμένους κόσμους μας.
                             Βουτιά στο κενό και το σήμερα σκοτώνω σαν τους άλλους.

Σκοτάδι και Φως

Σκοτάδι και Φως

Και να πως οι άνθρωποι σώζονται απ’το σκοτάδι,

εκεί τα μάτια τους, τυφλά μέχρι χθες,

δεν χαρίζουν βλέμματα.

Πανικοβλημένοι από τον άγνωστο κόσμο

ανάβουν τις ασήμαντες φωτιές τους,

να φωτίσουν τον παλιό τους κόσμο,

το σίγουρο της ζωής τους.

Το χθες.

Και να πως το σκοτάδι κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων.

Μικρές εστίες πια δεν καίνε

Αποκαίδια οι παλιές λαμπρές ζωές τους.

Τα μάτια συνηθίζουν τις φλόγες να μην βλέπουν

και με το βλέμμα στο κενό,

αλλού στηρίζουν τις ευχές τους.

Στο σκοτάδι,

 ναυαγός,

των άλλων οι μορφές όλες σαν μία θα μοιάζουν

και να πως οι άνθρωποι ξεχνούν και απαρνιούνται πια το φως

γιατί είναι ο πόθος για να κλείσουν τον κύκλο άσβεστος

κι ήρθε η σειρά και το φως να μισηθεί εξίσου 

και να περάσει στο βασίλειο της λησμονιάς

εκεί όπου το άγνωστο είχε παλιά φωλιάσει.

Κι είναι το μίσος για το φως αβυσσαλέο,

μα άσβεστος ο πόθος για κενό

,τώρα οι έμποροι πωλούν άγνοια και πρόστυχη αγάπη

πανάκριβα,

μα όλοι αγοράζουν

Κι όταν το φως  ξαναγαπηθεί,

μια επανάσταση αν κάνει,

χωρίς φωνή θα φωνάξει την αλήθεια στις καρδιές μας,

χωρίς θορύβους τους τρομερούς εχθρούς του θα φοβίσει. 

Κι η επανάσταση θα αρχίσει από μέσα.

Σημάδι γέννησης ενός καινούριου κύκλου.

Πως το 1 γίνεται 0

Στα μάτια σου, το μηδέν μου έπλασα.
Και μέσα από χιλιάδες όνειρα, σε ξένα μαξιλάρια σε φαντάστηκα.
Σε ονειρεύτηκα να είσαι όπως τότε.
Ο καπνός στο χαμένο σου πρόσωπο, τα χρόνια δίκαια σου φέρθηκαν
κι εγώ με τη θρησκεία μου σε λάτρεψα. Με την αμαρτία μου σε επιβεβαίωσα.


Στην άμμο θα χτίζω για πάντα τα όνειρα μου γιατί φοβάμαι πως όταν σε ονειρεύομαι για πολύ στις θάλασσες τις ξένες θα ψάχνω να βρω μια ιστορία να μαζέψω από το βυθό.
Ένα χαμένο ναυάγιο να ανακαλύψω, μια άγκυρα σκουριασμένη να μου γεννήσει ιστορίες για ταξίδια μαγευτικά.
Και όταν τα δάκρυα μου για τους χαμένους κόσμους στεγνώσουν, σε εσένα θα στραφώ.
Από μπροστά το κύμα και από πίσω ο φόβος μου να χτίζει ξένες πολιτείες.

Είναι το καινούριο καλοκαίρι τόσο μόνο.
Είναι οι θάλασσες ικανές να κρύψουν τα πάντα στο βυθό,
δέχονται χωρίς μιλιά στις σκέψεις μου να δώσουν στέγη και σήμερα.
Κι εγώ τόσο ανίκανος με τα δάκρυα μου θάλασσες καινούριες να ορίσω.


Πως ο χρόνος και σήμερα σε θυμίζει ξανά...
Πως του καλοκαιριού η αυγή τα μάτια σου μιμείται...
Με ξεγελούν και το μηδέν μου πάλι σκέφτομαι που τόσους μήνες μάταια προσπαθούσα να κάνω 1.