Ταυτότητα μεταλλική

Μια ντροπαλή σκιά σχηματίζεται στο μέταλλο.

Ταυτότητα να σου θυμίζει το ποιος είσαι.

Ποιος είσαι στ' αλήθεια;

Μια σειρά από γράμματα σε ξεχωρίζουν απ' τους άλλους.

Χωρίς αυτά,

χωρίς ταυτότητα,

χωρίς πρόσωπο να θυσιάζεται για κάποια αξία,

χωρίς αξίες να θυσιάζονται στο βωμό μιας ματαιότητας

για να εμπνεύσουν κάποιον νέο ήρωα.

 

Φορώ κάποια ταυτότητα μεταλλική

κι οι άλλοι βλέπουν μόνο με τα μάτια και το ξέρω

γιατί κάνουν λάθος,

κι εγώ φορώ το όνομα μου, 

μα το ξεχνώ όταν γεμίζει το φεγγάρι,

γιατί είναι βαριές οι νύχτες όταν θυμάσαι τ' όνομα σου,

γιατί είναι δύσκολο να ζεις με τα όνειρα σου

ενώ οι γύρω σου πεθαίνουν.

Μα όταν φαίνεται βουνό στους άλλους να ζουν για τα όνειρα τους,
σβήνουν κάθε νύχτα κι από ένα,
ώσπου ν' αδειάσει ο ουρανός.

Θυμάμαι λίγο πριν το τέλος

και προσέχω το είναι

που κρέμεται στο λαιμό μου.

Τα όνειρα χαραγμένα σε ένα μέταλλο

αόρατα γι' αυτούς που βλέπουν με τα μάτια.

Μια μέρα μετά το καλοκαίρι

Ξερά φύλλα,
με δύο χέρια να τα αγκαλιάζουν στο τελευταίο ταξίδι τους.
Πτώματα του καλοκαιριού,
η παλέτα αλλάζει χρώματα.
Τραίνα που περιμένεις και δεν έρχονται.
Τραίνα που δεν περίμενες ποτέ να ξανάρθουν.
Κι ο αέρας φυσάει φθινοπωρινός κλαίγοντας στα όνειρα σου.



Ακυρώνω το εισιτήριο με ελπίδα να σε βρω στην άκρη του βαγονιού,
ακυρώνω τη ζωή μου με μια κίνηση, μόνο για λίγη ώρα.
Μετά λέω πως έφτασα εκεί που ήθελα,
μα κρυφά πληγώνομαι που ποτέ δε σε βλέπω τυχαία
και το εισιτήριο τσακίζω, σαν δείγμα δύναμης,
ότι ορίζω κι εγώ κάτι.



Με χρώμα αλλιώτικο θα ουρλιάξει το φθινόπωρο
θα μπει βίαια στη ζωή σου,
χωρίς οίκτο θα αλλάξει τη μικρή σου πραγματικότητα
είτε σε λυτρώνει είτε σε κλειδώνει
δε μπορείς παρά να θαυμάζεις την τελειότητα της αλλαγής.