Ταξίδι με τραίνο

Χρόνια στην εξάρτηση,
στης ζωής το αταίριαστο αγνάντεμα.
Με τραίνα, ράγες και σταθμούς μετράω τις στιγμές μου.
Ταξίδια νόμιμα η ζωή μου,
σε τραίνο αδιάφορο για νόμους.


Μάταια ταξίδια υπόσχονται ελπίδες,
εγκλωβισμένα εγώ
ζητούν το εμείς
με ταξίδια ελπίδας μέσα στις ράγες.
Και οι ελπίδες, διακόπτες κλειστοί.


Ρέει η ενέργεια στις φλέβες μου
εγκλωβισμένη απ' τα καλώδια.
Με το ίδιο παραμύθι στην πρίζα,
 μετρώ τους χτύπους της καρδιάς μου.
Θα σπάσει νομίζω σήμερα, στον ήλιο τα κομμάτια.
Λέξεις που χάραξα σε τραίνα
κυλούν στο λευκό του κόσμου που συνεχίζει το ταξίδι.

Εικόνες 
στην ανακύκλωση της μνήμης όσων μ' έζησαν
βρίσκουν εισιτήριο για κάποιο τραίνο.
Πλαστή ελευθερία πια θα έχω, έξω απ' το τζάμι αφού θα είμαι.


Μιμούμαι καταχρηστικά τη ζωή
με άγνωστους προορισμούς,
με ξεχασμένες αφετηρίες,
μέσα απ' το τζάμι ενός τραίνου.

Δειλά

Ματιές δειλές
Μέσα απ' το χαμόγελο μου ξεπηδούν, μέσα από την αγκαλιά μου, χίλιες λέξεις.
Ματιές δειλές από μέρους μου, από μέρους σου, με δόντια μυτερά,

με γέφυρες γκρεμισμένες ψάχνουμε επικοινωνία.

Κι η αντανάκλαση διπλασιάζει το βλέμμα, το γυαλί, το φως, τα μάτια μου,
αντανακλάσεις που ξεπηδούν και με συντροφεύουν.
Στο τίποτα που άφησα πίσω μου, στα πάντα που το μέλλον μου ονειρεύεται.

Κορμιά δειλά
τους πολέμους γλίτωσαν, τις συγκινήσεις, τα χρυσά κλουβιά.

Δειλά κοιτώ την πανσέληνο στα μάτια σου,
δειλά διαβάζω τους χαμένους μήνες στο βλέμμα σου.
Κι η φωνή σου μοιάζει πια ανοίκεια μα τόσο δική μου.
τόσο με μαγεύει.

Εικόνες δικές σου,
νύχτες σου χωρίς ύπνο,
σκέψεις που έκανα κι εγώ σαν σε κοιτώ,
ζωές παλιές που μοιραζόμασταν,
δειλά.

Όπως τώρα, ελεύθερος

Με ένα σβησμένο τσιγάρο, με ένα δανεικό καπνό.
Με μια στάλα από τ' αρωμά σου, βρίσκομαι πίσω.
Στο δρόμο που άλλαξα, στον εαυτό μου που χώρισα στα δύο.

Από τη μία το μέλλον σίγουρο, νεκρό θα πάλλεται στον ήχο τον συνεχή.
Ούτε βουνά, ούτε χαράδρες θα σχεδιάζαμε στο χάρτη,
μα στη στεναχώρια λόγο δεν θα δίναμε να γεννηθεί και
 απλά θα κυλούσαν οι ζωές μας.
Και ίσως ήταν λάθος που σε σκότωσα
μα το κανα μετά από σκέψη φοβερή
γι'αυτό σήμερα αφήνω λόγια στο κενό.

Σκέψου ότι τη ζωή που μισούσες,
την αγάπη σαν συνήθεια,
την αγάπη σβησμένη στο τασάκι,
τουλάχιστον, δεν ξέπλυνες.

Μπορώ απόψε και σου απολογούμαι,
είναι καιρός τώρα που στο μυαλό μου τέτοιες σκέψεις χτίζουν σπίτια πελώρια.
Και απ' τα ανύπαρκτα παράθυρα ξένη βλέπουν οι άλλοι τη ζωή μου,
μα είναι αυτή που όρισα και αυτό την κάνει κατάδική μου.

Επέλεξα να ζω στον ουρανό και στον βυθό
στο ύψος και το βάθος γιατί βρήκα ότι νιώθω τη ζωή
μόνο όταν η καρδιά μου ξαγρυπνά τις νύχτες,
όταν το πάθος τη ζωή μου κυριεύει και τα μικρά, επιφανειακά αφήνω στη συνήθεια.
Έτσι, που τελικά ότι απ' το πάθος το μεγαλό έχει χαραχτεί
αθάνατο μένει, όσο η θνητή μου φύση το επιτρέπει.

Τα άλλα τα πετάω στο τασάκι,
σβησμένες στάχτες τα όνειρα τα απατηλά, που η συνήθεια φέρνει στη ζωή μου.

Στ' όνειρό μου τρεμοπαίζει η ελπίδα,

για ένα πάθος με χιλιάδες χρώματα που θα με πνίξει στο βυθό

για ένα πάθος αλλιώτικο που θα μου χαρίσει φτερά για να πετώ

όπως τώρα,

ελεύθερος.

Με μια βαλίτσα κλειστή

Είναι η βαλίτσα μου κλειστή μα ορφανή,

χωρίς ταξίδι να δίνει λόγο στη ζωή της.

Αν μπορούσα θα κράταγα τις βαλίτσες σφραγιστές,

 χωρίς να κινδυνεύει ο αέρας να σκορπίσει τις εικόνες που χτίστηκαν στην άμμο.

Της θάλασσας την αλμύρα,

το χρυσό του ήλιου στη βαλίτσα σφραγισμένα.

Με τρόμο θα ανοίξω τη βαλίτσα μου, 

με φόβο μήπως τ' αστέρια δω από άλλη παραλία.

Εκτός εποχής η θύμηση σου μοιάζει,

 με μπλε βαθύ στο μάγουλο κυλάει

μέσα στη βαλίτσα

και γεύση από γλυκόπικρη ελευθερία μου προσφέρει με κάθε νέο άστρο που μετρώ.

Με μια βαλίτσα κλειστή στο δρόμο μου πορεύομαι

το φόβο διώχνοντας, με νέες πορείες να διαγράφονται

στα νέα αστέρια που μετρώ,

στις νέες θάλασσες που ορίζουν τα δάκρυα μου,

στο άγνωστο που βάφει το μέλλον.

Αν θα το διάλεγα

θα ζούσα σε μια στιγμή.

 Σε ένα αστέρι,

 σε ένα βότσαλο θαλασσινό 

να κλείσω τη ζωή μου.

Δούλοι του ονείρου

Ένα σύννεφο θα πιάσω,

θα χαλάσω κόσμους υπαρκτούς και μη

στο μυαλό μου την απάντηση να δώσω.

Αν είναι αυτή που επιθυμώ, 

άξια θα κάνω τη θυσία μου, 

θα λέω πως καλά έπραττα,

 πιστός δούλος του ονείρου.

Αν η απάντηση ζωγραφίσει απογοήτευση,

θα είμαι εγώ υπαίτιος

θα μου καταλογίσει ο δικαστής το γκρίζο μου το χρώμα

και δεν θα είναι η ζωή ένα όνειρο, 

αλλά το όνειρο η ζωή μου.

 Δούλοι του ονείρου εμείς που ένα Θεό υπηρετούμε,

 χωρίς όνομα, χωρίς θνητά μάτια να τον βλέπουν. 

Οι προσευχές μας είναι βραδιές με εξομολογήσεις, 

είναι νύχτες που αφήσαμε τις ψυχές μας να μιλήσουν.

Τη θέωση, που άλλοι βρίσκουν μιλώντας στο ανεξήγητο,

την νιώθω όταν με την ψυχή σου μιλάω

και τη δική μου νιώθω περισσότερο δική μου

 Γιατί μέχρι το τέλος των ημερών μου, 

ίσως να μη γνωρίζω την αλήθεια μου απόλυτα.

Ίσως αυτή η σκέψη να είναι η χειρότερη απ' όλες, 

ότι τη θέωση ποτέ δεν θα 'χω κατακτήσει.