Σαν τη φλόγα ενός σπίρτου

Είναι το σπίρτο σαν τους θνητούς και η φλόγα του γρήγορα καίγεται.

Τόσο γρήγορα που τη σύντομη ζωή της, την πορεία της στον κόσμο, θέλω να θρηνήσω.

'Ισως να την βλέπω εγώ τόσο μάταιη αυτή τη φλόγα, 

ίσως με τον τρόπο της να πρόσφερε παρηγοριά σε κάποια άγνωστη ψυχή.

Κάποια ψυχή άγνωστη από μένα.

"Σήμερα θα πλέξω καινούριο παραμύθι,

Στη φλόγα των αγγέλων θα ζεσταθώ και το βλέμμα σου θα κάψω"

Ήττα. 

Στην έναρξη του ήλιου τον χειμώνα πια να νιώθεις.

Ήττα.

Στον άγνωστο αιώνα, το καλοκαίρι σου να εμπιστεύεσαι σε άλλους.

Ήττα.

Στον γαλάζιο ουρανό να χτίζεις σύννεφα με τωρινούς καπνούς από σβησμένα σπίρτα.

Το αύριο, το σήμερα, το χθες.

Με χρώματα έντονα σχηματίζω εικόνες στο μυαλό μου.

Το αύριο που με τρομάζει,

το σήμερα που δε ζω,

το χθες μου που έδωσα για προσάναμμα χωρίς άλλη σκέψη.

Και σαν το γενναίο βλέμμα σου αφήσεις, θα σκεφτείς

Πως καίγεται έτσι γρήγορα η φλόγα από το σπίρτο

και νιώθεις ότι τίποτα να κάνεις δεν μπορείς;

Στον χρόνο και στο τίποτα που αφήνει πίσω ο καπνός θα μένεις.

Λήθη και χρόνος,

άτυχοι που φροντίζουν και τις πυρκαγιές των ζωών μας να κάνουν φλόγες από σπίρτα. 

Φλόγες μικρές, ευχές μακρινές και άγνωστα σύμπαντα θα σε καλωσορίσουν στο αύριο.

Στον ποιητή που αγάπησα/Το 24ο όνειρο

Με σκέψεις καθημερινές θα κρύβομαι στη σκιά σου
μικρός όπως νιώθω όταν στην ψυχή μου σε ακούω.
Είναι η αλήθεια σου αιώνια πια και ας το σώμα σου υπέκυψε σαν κάθε τι θνητό,
στου θανάτου το άλλο το ταξίδι.


Με σύννεφα γκρίζα θα καλύπτω τη ζωή μου και θα λέω πως
σαν και σένα έζησα έστω για λίγο,
κι αν για σένα κατάρα αυτό σημαίνει
εγώ ευχή μου κάνω να νιώσω αυτά που τότε ένιωθες
και στάλες από το λόγο της ψυχής μου να εκφράσω.
Μάταια τα λόγια σου ποτέ δεν ήταν
γι' αυτό όταν στου χρόνου τη δίνη κι εγώ χαθώ
με λόγια ποιητικά θα ντύσω τη ζωή μου.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν τη ζωή που ζω κι εσύ καμιά φορά επιθυμείς.
Έτσι για να νιώσω λίγο ίσος.
Παιδικές ακόμα σκέψεις κάνω και απολαμβάνω το 24ο όνειρο μου. Εκεί θαυμάζω τον ήλιο που θαρρώ πως σήμερα μου ανήκει.

Όσο απομακρύνομαι από το σκοτάδι,

 τόσο τα βήματα σου χάνω.

Όσο στη ζωή μου πια δεν βρέχει, 

τόσο την ποίησή σου επιθυμώ.

Και κάπου στη μέση βρίσκω την αλήθεια μου κι απόψε.

Για τους μικρούς περπατητές που άφησα πίσω

Είναι η δίψα μου για λόγια ποιητικά άσβεστη.
Είναι οι λέξεις που ελευθερώνω ξέχωρες πια από εμένα.
Μα όταν τα μάτια σου αντικρίζω,
μικρέ περπατητή του δρόμου
λέξεις γεννιούνται υγρές, σαν δάκρυα,
που με παράξενο πάθος το παρθένο χαρτί θα βάψουν.
Εκεί θα λέω ότι μιλώ για ποίηση, για μέρες λύτρωσης και απόγνωσης.
Όμως ποια λύτρωση θα έχω αν τον πόνο σου δεν σβήσω;
Σε ποιο τέλος θα θέλω να φτάσω αφού σε έχω αφήσει πίσω χιλιάδες φορές;




Πονάω και λέω ότι πονώ.
Είχα την ευκαιρία να το κάνω.
Πονάω καθημερινά και
άπληστα όταν σε βλέπω, τη ζωή σου κάνω σκοτούρα μου.
Αν τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ δεν είναι τα προβλήματά σου που με κρατούν πίσω.
Είναι της εύκολης ζωής μου τα μικρά αγκάθια.



Είναι ο άνθρωπος ζωώδες εγώ,
ένα χαμένο εγώ δακρύζει με τη ζωή σου κι απόψε.
Συγνώμη για τις απλές μου σκέψεις, άχαρες δίπλα στην περίπλοκη ζωή σου.
Συγνώμη που με τη δειλία μου τη ζωή σου από τη δική μου, εγώ ξεχώρισα.

Οι αισθήσεις και η ματαιότητά τους

Ξυπνάω απ' το όνειρο με μάτια ιδρωμένα,

με φιλιά σβησμένα στον αέρα που αναπνέω.Το σώμα μου θυμάται ακόμα τη φλόγα τη γνωστή

και πιο κοντά στην ανθρωπιά κυλιέται,

ανακουφισμένο που οι φήμες ότι είναι παγωμένο, ξεχάστηκαν.

Το σώμα μου, παίρνοντας φλόγα για μια ακόμη φορά
Τα χέρια μου, δίνοντας τη φλόγα σε ξένο σώμα.

Ξυπνάω και ανασταίνω τις αισθήσεις μου μία μία...

Ακόμα και αν τα μάτια μου κλείσω είναι τρομερές οι εικόνες που θυμάμαι.

Το οξυγόνο, που δίνει τη ζωή, σαν κόκκινες σκέψεις ορκίζομαι πως θα το μυρίζω.

Τα χέρια μου ακόμα μουδιάζουν, πριν το πύρινο σώμα καταγράψουν σε χαρτί.

Και όπως οι ανάσες μαρτυρούν τα κρυφά μυστικά,

τον πόνο και την ηδονή, 

που κρύβω με κάθε ανούσιο χαμόγελο

αρχαίοι θα είναι οι ήχοι που τα αυτιά θα σαγηνεύσουν.

Στο τέλος ένα στόμα που με τόση (στ)οργή,

                        δάκρυα το τάιζες.

Ακόμα και τώρα οι αισθήσεις ανασταίνονται

κι εγώ λόγο στη ματαιότητα τους, δίνω.

Να ξεπεράσουν τα άγνωστα όνειρα, την ξένη φλόγα,

που τόσο γρήγορα τη θέση της δίνει

και σε αγάπες φανταστικές εναποθέτει τις τελευταίες της ελπίδες.

Μη μ' αφήσεις ποτέ

Ζω, γελάω και πονώ.
Μέσα από της τύχης και της θέλησης την άκρη γεννήθηκα ξανά, και στον ίδιο κύκλο βρίσκομαι.
Βιάζομαι να γίνω το μέλλον μου, βιάζομαι να γίνω αυτό που φοβάμαι τις νύχτες.

Ζω και αγαπώ
Σαν τους ανθρώπους κι εγώ της αγάπης το φιλί πια δεν αρνούμαι...
Και όταν το πάπλωμα αγκαλιάζω ξένα χέρια με αγγίζουν και στο ανοίκειο χάδι στηρίζομαι.
Είναι η ζωή για να αγαπάς και η αγάπη σου ζωή, ξανά στον ίδιο κύκλο.

Ζω και ξαναζώ παλεύοντας για να δώσω αλήθεια στο είναι μου, σε έναν κόσμο που συνεχίζει τα μάτια του να κλείνει.

Πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι οι ζωές μας;
Πόσο διαφορετικός είναι ο αέρας που αναπνέουμε και πόσο διαφορετικά είναι τα αισθήματα που γεννιούνται στις καρδιές μας τις κρύες νύχτες που νομίζουμε ότι γεννήθηκαν μόνο για μας;
Πατάω σε γη χιλιοπατημένη, αγαπημένη από πολλούς και μισητή απ' άλλους τόσους.
Μα δεν λυπάμαι για κανέναν τους, μόνο για εκείνους που τη ζωή τους άσκοπα άφησαν να κυλήσει και δεν κατάλαβαν τι έδαφος πατάνε.
Γι' αυτούς πονάω και ούτε το αίμα μου, από τον κόσμο τους τον σκοτεινό, δεν τους λυτρώνει.
Ακόμα και αυτοί που με τη γη σχέση σταθερή δεν έχουν,
έτσι που για ζωή έχουν τ' όνειρο και πλέκουν την πορεία τους με μαεστρία φανταστική,
με κάθε δάκρυ την πραγματικότητα του κόσμου τους επαληθεύουν.
Κι έτσι τον πόνο τους γνέθουν κρυφά σε μια ανέμη μαγική που χρόνια αργότερα ακόμα λάμπει απ' την μαγεία.

Είναι η φωνή μου δυνατή μα κλείνω κι εγώ τα μάτια.
Είναι τα μάτια μου ορθάνοιχτα μα, πως δεν μπορώ άχνα να βγάλω, λέω,
στον πόνο αυτού του κόσμου.
Μα όταν η φωνή μου ακουστεί και τα μάτια μου κοιτάξουν
τίποτα δεν θα 'ναι πια διαφορετικό
και κάτω από τον ίδιο ουρανό θα κεντάμε τα όνειρα μας,
όλοι σαν ένα.
Γι' αυτό να μην ζηλεύεις την σύντομη ζωή μου,
γιατί με άλλα σταθμά εγώ θα έχω ζήσει.

Για όσους είχαν μια σύντομη ζωή

 Για όσους παλεύουν για να δικαιώσουν το είναι τους

 Για αυτούς που είπαν "μη μ' αφήσεις ποτέ"

Η μοναδική αλήθεια

Ταξιδεύω σε θάλασσες βαθιές
που μέρα με τη μέρα όλο και πιο σκοτεινές γίνονται.

Των ονείρων και των σκέψεων το βάρος είναι μέγα,
τόσο που σαν ξαποσταίνεις στο γαλάζιο της τοπίο και 

της καρδιάς σου την αρρώστια της εμπιστεύεσαι
εκείνη βυθίζεται χειρότερα στην άμμο και στα βράχια.


Τόσα ψέμματα και αλήθειες ξεπλένονται στην άμμο.
Τόση παρηγοριά που παίρνει ο οδοιπόρος βυθίζοντας τη θάλασσα πιο μέσα.
Και όταν για λίγο στην ησυχία αφεθεί
το γαλάζιο πέπλο ξετυλίγει και το απόμακρο νανούρισμα της σιωπής την ηρεμεί.

Μια τέτοια θάλασσα και σένα η ψυχή σου που βαθαίνει μέρα με τη μέρα .
Γιατί τα υπομένει η θάλασσα σου;
Ποια ελεύθερη βούληση σε φέρνει ξανά στην ίδια μοίρα;
Με τόσα δάκρυα που χύνονται τη μέρα
θα φταναν το γλυκό νερό της λύτρωσης σου να μολύνουν.

Την αλήθεια μου ψάχνω να βρω σε χίλια πρόσωπα.
Ξεχνώ καμιά φορά την αλήθεια της ψυχής
που στο σώμα μου έχει παγιδευτεί εδώ και χρόνια.
Το αθέατο κομμάτι του εαυτού μου, η μοναδική αλήθεια.