Οδυσσέας

Με ποιο τραγούδι να ταξιδέψω
αφού πορεία πια στο χάρτη έπαψα να σχεδιάζω;

Κι όταν ξυπνάω με την Καλυψώ ακόμη αγκαλιά
σκέφτομαι την Ιθάκη και το μάταιο ταξίδι
και σκέφτομαι τη σκύλα που κάθε μέρα αποφεύγω
και λίγο περισσότερο στη χάρυβδη κοντεύω.

Με νύχτες γεμάτες με φεγγάρι
κρατάω τους συντρόφους μέσα μου
να μη λυγίσουν
να μην ακούσουν το τραγούδι το γλυκό των σειρήνων
να μη θυμούνται.
Και τρώω κάθε μέρα τον λωτό
και ζω στο εδώ
και λέω πως ξεχνώ
υφαίνοντας τις μέρες που πέρασαν
με έναν αργαλειό,
περίτεχνα ξηλώνω ώρες και λεπτά
και σβήνω από το ημερολόγιο
μνηστήρες που τη ζωή μου έχουν κλέψει,
μα αθάνατοι μου φαίνονται
και άπειροι
χαμένοι στην άβυσσο του τώρα.

Στο τέλος μένω μόνος,
σαν κάποιος Οδυσσέας να ψάχνω λύτρωση
απ' τους μνηστήρες

τις μέρες που θέλω τόσο να πεθάνουν
για να βρω λύτρωση.

Ιθάκη μου που τόσο λησμονώ
που τόσο δεν αντέχω μακριά σου
που πάντα θα σε βρίσκω στα όνειρα μου.