Σα στάλες

Λυρικές λέξεις, όνειρα

σ' ένα πιάνο πλαγιασμένα.

Με δάκρυα απ' τα σύννεφα να πέφτουν

με χρώματα να σχηματίζουν τόξα ουράνια

και αόρατα βέλη να σημαδεύουν τις καρδιές μας που τόσο αγνοούμε.

Με ένα θαύμα της φύσης σαν κι αυτό,

με δώρα που δεν ανοίξαμε ποτέ

-άπληστα χαμένοι στη σιγουριά ότι θα ΄ναι για πάντα εκεί-

και ψάχναμε το άγνωστο.

Αδύναμοι,

σα στάλες,

είμαστε βροχή μόνο όταν βρίσκουμε άλλους για να πέσουμε μαζί.

Είναι μια πτώση τραγική

μα έχει νόημα

γιατί όλοι φτάνουμε στο τέλος.

Ακόμη κι αν ο καθένας χαράζει δική του πορεία στον ουρανό

και ξέχωρα χάνει τον εαυτό του,

αγνοώντας τους άλλους που χάνονται μαζί του.

Πέφτουμε και λησμονούμε την αρχή,

τις νότες που μας ησύχαζαν τις νύχτες που φοβόμασταν

και λησμονούμε

αυτά που κάποτε λατρεύαμε

σκοτώνοντας κάθε ανάγκη παιδική

και πλησιάζουμε το χώμα.

Με βήματα εύθραυστα

μπλεκόμαστε με τον άνεμο και πέφτοντας βρίσκουμε θεωρίες για την πτώση.

Αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια όταν μας πληγώνει

πλέκουμε ψέματα,

παραμύθια που δεν ακούσαμε ποτέ

μα είναι ήδη ειπωμένα στην καρδιά μας.

Έχουμε ανάγκη όλοι από μέρη μαγικά

και ξεχνάμε αυτά που ήδη υπάρχουν

και χάνουμε μέρα με τη μέρα τη μαγεία που κρύβεται στο τώρα.

Τις φωτεινές αχτίδες που μας ζεσταίνουν,

ελπίδες ελεύθερες που μας βοηθούν

να καταλάβουμε την πτώση

ή  ανήμποροι ως είμαστε

να αφεθούμε στο πως να ανταμώσουμε

περήφανοι το χώμα.