Σαν τη φλόγα ενός σπίρτου

Είναι το σπίρτο σαν τους θνητούς και η φλόγα του γρήγορα καίγεται.

Τόσο γρήγορα που τη σύντομη ζωή της, την πορεία της στον κόσμο, θέλω να θρηνήσω.

'Ισως να την βλέπω εγώ τόσο μάταιη αυτή τη φλόγα, 

ίσως με τον τρόπο της να πρόσφερε παρηγοριά σε κάποια άγνωστη ψυχή.

Κάποια ψυχή άγνωστη από μένα.

"Σήμερα θα πλέξω καινούριο παραμύθι,

Στη φλόγα των αγγέλων θα ζεσταθώ και το βλέμμα σου θα κάψω"

Ήττα. 

Στην έναρξη του ήλιου τον χειμώνα πια να νιώθεις.

Ήττα.

Στον άγνωστο αιώνα, το καλοκαίρι σου να εμπιστεύεσαι σε άλλους.

Ήττα.

Στον γαλάζιο ουρανό να χτίζεις σύννεφα με τωρινούς καπνούς από σβησμένα σπίρτα.

Το αύριο, το σήμερα, το χθες.

Με χρώματα έντονα σχηματίζω εικόνες στο μυαλό μου.

Το αύριο που με τρομάζει,

το σήμερα που δε ζω,

το χθες μου που έδωσα για προσάναμμα χωρίς άλλη σκέψη.

Και σαν το γενναίο βλέμμα σου αφήσεις, θα σκεφτείς

Πως καίγεται έτσι γρήγορα η φλόγα από το σπίρτο

και νιώθεις ότι τίποτα να κάνεις δεν μπορείς;

Στον χρόνο και στο τίποτα που αφήνει πίσω ο καπνός θα μένεις.

Λήθη και χρόνος,

άτυχοι που φροντίζουν και τις πυρκαγιές των ζωών μας να κάνουν φλόγες από σπίρτα. 

Φλόγες μικρές, ευχές μακρινές και άγνωστα σύμπαντα θα σε καλωσορίσουν στο αύριο.