Στον ποιητή που αγάπησα/Το 24ο όνειρο

Με σκέψεις καθημερινές θα κρύβομαι στη σκιά σου
μικρός όπως νιώθω όταν στην ψυχή μου σε ακούω.
Είναι η αλήθεια σου αιώνια πια και ας το σώμα σου υπέκυψε σαν κάθε τι θνητό,
στου θανάτου το άλλο το ταξίδι.


Με σύννεφα γκρίζα θα καλύπτω τη ζωή μου και θα λέω πως
σαν και σένα έζησα έστω για λίγο,
κι αν για σένα κατάρα αυτό σημαίνει
εγώ ευχή μου κάνω να νιώσω αυτά που τότε ένιωθες
και στάλες από το λόγο της ψυχής μου να εκφράσω.
Μάταια τα λόγια σου ποτέ δεν ήταν
γι' αυτό όταν στου χρόνου τη δίνη κι εγώ χαθώ
με λόγια ποιητικά θα ντύσω τη ζωή μου.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν τη ζωή που ζω κι εσύ καμιά φορά επιθυμείς.
Έτσι για να νιώσω λίγο ίσος.
Παιδικές ακόμα σκέψεις κάνω και απολαμβάνω το 24ο όνειρο μου. Εκεί θαυμάζω τον ήλιο που θαρρώ πως σήμερα μου ανήκει.

Όσο απομακρύνομαι από το σκοτάδι,

 τόσο τα βήματα σου χάνω.

Όσο στη ζωή μου πια δεν βρέχει, 

τόσο την ποίησή σου επιθυμώ.

Και κάπου στη μέση βρίσκω την αλήθεια μου κι απόψε.