Μη μ' αφήσεις ποτέ

Ζω, γελάω και πονώ.
Μέσα από της τύχης και της θέλησης την άκρη γεννήθηκα ξανά, και στον ίδιο κύκλο βρίσκομαι.
Βιάζομαι να γίνω το μέλλον μου, βιάζομαι να γίνω αυτό που φοβάμαι τις νύχτες.

Ζω και αγαπώ
Σαν τους ανθρώπους κι εγώ της αγάπης το φιλί πια δεν αρνούμαι...
Και όταν το πάπλωμα αγκαλιάζω ξένα χέρια με αγγίζουν και στο ανοίκειο χάδι στηρίζομαι.
Είναι η ζωή για να αγαπάς και η αγάπη σου ζωή, ξανά στον ίδιο κύκλο.

Ζω και ξαναζώ παλεύοντας για να δώσω αλήθεια στο είναι μου, σε έναν κόσμο που συνεχίζει τα μάτια του να κλείνει.

Πόσο διαφορετικές μπορεί να είναι οι ζωές μας;
Πόσο διαφορετικός είναι ο αέρας που αναπνέουμε και πόσο διαφορετικά είναι τα αισθήματα που γεννιούνται στις καρδιές μας τις κρύες νύχτες που νομίζουμε ότι γεννήθηκαν μόνο για μας;
Πατάω σε γη χιλιοπατημένη, αγαπημένη από πολλούς και μισητή απ' άλλους τόσους.
Μα δεν λυπάμαι για κανέναν τους, μόνο για εκείνους που τη ζωή τους άσκοπα άφησαν να κυλήσει και δεν κατάλαβαν τι έδαφος πατάνε.
Γι' αυτούς πονάω και ούτε το αίμα μου, από τον κόσμο τους τον σκοτεινό, δεν τους λυτρώνει.
Ακόμα και αυτοί που με τη γη σχέση σταθερή δεν έχουν,
έτσι που για ζωή έχουν τ' όνειρο και πλέκουν την πορεία τους με μαεστρία φανταστική,
με κάθε δάκρυ την πραγματικότητα του κόσμου τους επαληθεύουν.
Κι έτσι τον πόνο τους γνέθουν κρυφά σε μια ανέμη μαγική που χρόνια αργότερα ακόμα λάμπει απ' την μαγεία.

Είναι η φωνή μου δυνατή μα κλείνω κι εγώ τα μάτια.
Είναι τα μάτια μου ορθάνοιχτα μα, πως δεν μπορώ άχνα να βγάλω, λέω,
στον πόνο αυτού του κόσμου.
Μα όταν η φωνή μου ακουστεί και τα μάτια μου κοιτάξουν
τίποτα δεν θα 'ναι πια διαφορετικό
και κάτω από τον ίδιο ουρανό θα κεντάμε τα όνειρα μας,
όλοι σαν ένα.
Γι' αυτό να μην ζηλεύεις την σύντομη ζωή μου,
γιατί με άλλα σταθμά εγώ θα έχω ζήσει.

Για όσους είχαν μια σύντομη ζωή

 Για όσους παλεύουν για να δικαιώσουν το είναι τους

 Για αυτούς που είπαν "μη μ' αφήσεις ποτέ"