Πως το 1 γίνεται 0

Στα μάτια σου, το μηδέν μου έπλασα.
Και μέσα από χιλιάδες όνειρα, σε ξένα μαξιλάρια σε φαντάστηκα.
Σε ονειρεύτηκα να είσαι όπως τότε.
Ο καπνός στο χαμένο σου πρόσωπο, τα χρόνια δίκαια σου φέρθηκαν
κι εγώ με τη θρησκεία μου σε λάτρεψα. Με την αμαρτία μου σε επιβεβαίωσα.


Στην άμμο θα χτίζω για πάντα τα όνειρα μου γιατί φοβάμαι πως όταν σε ονειρεύομαι για πολύ στις θάλασσες τις ξένες θα ψάχνω να βρω μια ιστορία να μαζέψω από το βυθό.
Ένα χαμένο ναυάγιο να ανακαλύψω, μια άγκυρα σκουριασμένη να μου γεννήσει ιστορίες για ταξίδια μαγευτικά.
Και όταν τα δάκρυα μου για τους χαμένους κόσμους στεγνώσουν, σε εσένα θα στραφώ.
Από μπροστά το κύμα και από πίσω ο φόβος μου να χτίζει ξένες πολιτείες.

Είναι το καινούριο καλοκαίρι τόσο μόνο.
Είναι οι θάλασσες ικανές να κρύψουν τα πάντα στο βυθό,
δέχονται χωρίς μιλιά στις σκέψεις μου να δώσουν στέγη και σήμερα.
Κι εγώ τόσο ανίκανος με τα δάκρυα μου θάλασσες καινούριες να ορίσω.


Πως ο χρόνος και σήμερα σε θυμίζει ξανά...
Πως του καλοκαιριού η αυγή τα μάτια σου μιμείται...
Με ξεγελούν και το μηδέν μου πάλι σκέφτομαι που τόσους μήνες μάταια προσπαθούσα να κάνω 1.