Η μοναδική αλήθεια

Ταξιδεύω σε θάλασσες βαθιές
που μέρα με τη μέρα όλο και πιο σκοτεινές γίνονται.

Των ονείρων και των σκέψεων το βάρος είναι μέγα,
τόσο που σαν ξαποσταίνεις στο γαλάζιο της τοπίο και 

της καρδιάς σου την αρρώστια της εμπιστεύεσαι
εκείνη βυθίζεται χειρότερα στην άμμο και στα βράχια.


Τόσα ψέμματα και αλήθειες ξεπλένονται στην άμμο.
Τόση παρηγοριά που παίρνει ο οδοιπόρος βυθίζοντας τη θάλασσα πιο μέσα.
Και όταν για λίγο στην ησυχία αφεθεί
το γαλάζιο πέπλο ξετυλίγει και το απόμακρο νανούρισμα της σιωπής την ηρεμεί.

Μια τέτοια θάλασσα και σένα η ψυχή σου που βαθαίνει μέρα με τη μέρα .
Γιατί τα υπομένει η θάλασσα σου;
Ποια ελεύθερη βούληση σε φέρνει ξανά στην ίδια μοίρα;
Με τόσα δάκρυα που χύνονται τη μέρα
θα φταναν το γλυκό νερό της λύτρωσης σου να μολύνουν.

Την αλήθεια μου ψάχνω να βρω σε χίλια πρόσωπα.
Ξεχνώ καμιά φορά την αλήθεια της ψυχής
που στο σώμα μου έχει παγιδευτεί εδώ και χρόνια.
Το αθέατο κομμάτι του εαυτού μου, η μοναδική αλήθεια.