Στο ντουλάπι

Στης θάλασσας σου το μπλε χάνομαι με κάθε λέξη

με κάθε στεγνωμένο δάκρυ που ονειρεύτηκα ότι έχυσα για χάρη σου.

Με μάτια κλειστά περνώ το περισσότερο μέρος της ζωής μου.

Με αέρα ιδανικό, μίμηση η αναπνοή μου

Με χρυσαφιά ρούχα, κλωστές ραμμένες από τους ξένους.

Και με τους ξένους θα βρίσκεις παρηγοριά.

Είναι το βλέμμα στο κενό όταν μ' αφήνεις και χάνομαι.

Μεγάλωσες πια, και άλλος πλέον ακούει την οργή σου, και δέχεται το χάδι σου.

Μια στάλα θέλω ν' αρπάξω, να κυλήσει στο μάγουλο μου.

Τόσο εύκολα θα κλαίω με δάκρυα δανεικά.

Και ψεύτικος ο ήλιος μου θα τα στεγνώνει,

 ώστε στο μπλε της φανταστικής σου θάλασσας να χαθώ.

Με χρώματα από παρελθόν θα βάψω τα όνειρα μου έτσι όπως το σκοτάδι αντικρίζω

 στο ντουλάπι.

Παιχνίδι όμως ποτέ δεν ήμουν κι ακόμα και αν στο ντουλάπι με άφηνες, 

πάντα στο συγχωρούσα, που σαν κούκλα μου φερόσουν.