Το μέλλον μας χαμένο.
Οι κραυγές μας νεκρές κείτονται στο πλάι.
Οι ζωές μας βυθισμένες.
Πριν λίγο έπαιζα ονειρεύοντας έναν καθάριο ουρανό.
Πριν λίγο σκόπευα τον κόσμο να κρατήσω με μια μου σκέψη. Οι φίλοι μου, σύμμαχοι στην τρέλα με υποστήριζαν. Ακόμα και τώρα το ίδιο. Τους βλέπω καθαρά και τα πρόσωπα τους λάμπουν μέσα στο νερό. Κλαίω μα τα δάκρυα μου γίνονται ένα με το νερό γύρω μου, με το κρεβάτι που κοιμόμουν και με το σπιτάκι του σκύλου μου.
"Βοήθεια",
φωνάζω στους στρατιώτες μου.
Ακίνητοι κι αυτοί συνεχίζουν την πορεία τους προς το Θεό
"Ανάμεσά τους, να μαι!"
,λέω και τους ξεκλέβω λίγη από τη χθεσινή τους δόξα.
Πρόσωπα, πρόσωπα... όλα ακίνητα με κλειστά μάτια και πόσο φοβάμαι να τους ξυπνήσω.. Χρειάστηκε να βυθιστώ λίγο ακόμα για να δω τη γαλήνη στα τρομαγμένα τους βλέμματα.
Η σιγουριά ότι δεν θα ξανακλάψουν ποτέ.
Και αν κλάψουν ο ωκεανός θα γεμίσει από τα δάκρυα τους και θα σηκώσει κύμα πελώριο. Θα καλύψει για μια ακόμη φορά τον κόσμο,
ξένο πια, για εκείνους.
"Τι γυρεύω εδώ;",
αναρωτιέμαι και φθάνω στο βυθό.
Το φως του ήλιου με χτυπά στο πρόσωπο.
Νερό παντού, κατεστραμμένες ζωές και εγώ στη μέση.
Χτίζω γέφυρες στους κόσμους σαν τους βυθισμένους μου στρατιώτες.
Ανοίκεια εικόνα της παιδικής μου φαντασίωσης,
φωνή αυτών που για πάντα κοιμούνται στο βυθό:
"Το κύμα μας χωρίζει, μας βυθίζει, μας στοιχειώνει
Μέχρι να μας ενώσει σαν ένα για μια ακόμη φορά"
Οι κραυγές μας νεκρές κείτονται στο πλάι.
Οι ζωές μας βυθισμένες.
Πριν λίγο έπαιζα ονειρεύοντας έναν καθάριο ουρανό.
Πριν λίγο σκόπευα τον κόσμο να κρατήσω με μια μου σκέψη. Οι φίλοι μου, σύμμαχοι στην τρέλα με υποστήριζαν. Ακόμα και τώρα το ίδιο. Τους βλέπω καθαρά και τα πρόσωπα τους λάμπουν μέσα στο νερό. Κλαίω μα τα δάκρυα μου γίνονται ένα με το νερό γύρω μου, με το κρεβάτι που κοιμόμουν και με το σπιτάκι του σκύλου μου.
"Βοήθεια",
φωνάζω στους στρατιώτες μου.
Ακίνητοι κι αυτοί συνεχίζουν την πορεία τους προς το Θεό
"Ανάμεσά τους, να μαι!"
,λέω και τους ξεκλέβω λίγη από τη χθεσινή τους δόξα.
Πρόσωπα, πρόσωπα... όλα ακίνητα με κλειστά μάτια και πόσο φοβάμαι να τους ξυπνήσω.. Χρειάστηκε να βυθιστώ λίγο ακόμα για να δω τη γαλήνη στα τρομαγμένα τους βλέμματα.
Η σιγουριά ότι δεν θα ξανακλάψουν ποτέ.
Και αν κλάψουν ο ωκεανός θα γεμίσει από τα δάκρυα τους και θα σηκώσει κύμα πελώριο. Θα καλύψει για μια ακόμη φορά τον κόσμο,
ξένο πια, για εκείνους.
"Τι γυρεύω εδώ;",
αναρωτιέμαι και φθάνω στο βυθό.
Το φως του ήλιου με χτυπά στο πρόσωπο.
Νερό παντού, κατεστραμμένες ζωές και εγώ στη μέση.
Χτίζω γέφυρες στους κόσμους σαν τους βυθισμένους μου στρατιώτες.
Ανοίκεια εικόνα της παιδικής μου φαντασίωσης,
φωνή αυτών που για πάντα κοιμούνται στο βυθό:
"Το κύμα μας χωρίζει, μας βυθίζει, μας στοιχειώνει
Μέχρι να μας ενώσει σαν ένα για μια ακόμη φορά"
Αριστουργηματικό... Ένα σύμπλεγμα Καβαφικής ποίησης με Πάμπλο Νερούντα χωρίς να γίνεται γραφικό.
ReplyDeleteΣυγχαρητήρια!!!
χαίρομαι που σου άρεσε. μοιραζόμαστε ίδιες σκέψεις πολλοί άνθρωποι φαίνεται ;-)
ReplyDeleteΣυμπληρώνω στα λόγια σου..παρουσιάζοντας παράλληλα ο καθένας διαφορετική προσωπικότητα και κρατώντας το επίπεδο υψηλά με την ατομικότητα του ο καθένας ξεχωριστά.
ReplyDeleteΗ ατομικότητα και η διαφορετικότητα του καθενός δημιουργούν διαφορετικα επίπεδα. Ξεχωριστά, γνήσια .. υπέροχα επίπεδα . Χαίρομαι που η διαφορετικότητα αναδεικνύεται και γίνεται σεβαστή από πολλούς ;-)
ReplyDeleteΗ μαγεία των Ανθρώπων με "Α" Κεφαλαίο είναι να κάνουν ένα κείμενο πολυδιάστατο σε σημείο που κάθε φορά που το διαβάζεις να βρίσκεις μία καινούρια συνισταμένη του. Αν δεν είναι άξιο σεβασμού αυτό, τότε πραγματικά δεν θα υπήρχε ο ορισμός της έννοιας αυτής! Συμφωνώ Απολύτως.
ReplyDelete