Οι επαναστάτες του 21ου αιώνα

Σχεδιάζουμε γραμμές.

Καμπύλες,ευθείες, 

επιλογή και ευθύνη του καθενός κάθε γραμμή.

Επιλογή ή υποχρέωση;

Αργοπεθαίνει ο χειμώνας και λόγο στη λύπη μου δεν μπορώ να ταιριάξω.
Τα χρώματα γύρω μου με γεμίζουν ενοχές
και έτσι πραγματικά γίνεται όταν μόνος σου, άχρωμος νιώθεις.
Σαν από θεϊκή παρόρμηση τη λύπη μου πετώ
την καρδιά μου άξια κάνω να δεχθεί το χρώμα.
Άξια θα είναι να αγκαλιάσει ξανά την άγνωστη εικόνα.
Με ζωηρά χρώματα βάφω της γραμμές που χαράζω
ταιριάζουν με το φόντο της ψυχής μου.

Περνούν οι μέρες, περνάς κι εσύ
γίνεσαι μεγαλύτερος μέσα στη μικρή ζωή σου.
Τη νεότητα σου κατηγορείς θυμωμένα και τους λυγμούς της μετράς.
Τουλάχιστον επιβεβαιώνουν ότι είναι ακόμη εκεί.
Τα σκούρα χρώματα δειλά δειλά πλησιάζουν το χαρούμενο φόντο.

Είναι τα λουλούδια πραγματικά;
Τα πουλιά μπορούν και πετούν ακόμα ελεύθερα στον κατεστραμένο ουρανό;
Όλα με άγνωστη μορφή υπάρχουν ξαφνικά
 Κάτι μου θυμίζει την μορφή τους.
Με αγνά μάτια τα έχω αντικρύσει και τη χαρά τους άντεξα στο παρελθόν;

Αφήνω για λίγο το σώμα μου να νιώσει τη νέα πραγματικότητα και κάνω βήμα πίσω.
Πως τα λουλούδια δεν φοβούνται να γεμίσουν τόσο ξαφνικά τον κόσμο μας με χρώμα;
Οι επαναστάτες της εποχής μας. 

Όταν ο φόβος καταλαγιάζει υγιής θα λέω ότι είμαι.
Τι άλλο μου μένει να κάνω από το να ζω;
Ακόμα κι αν είναι κάποιο τρελό σχέδιο,
από όντα θεϊκά πλασμένα,
το χρόνο μου δεν θα χάσω περιμένοντας ουράνιες απαντήσεις.
Δεν έχω παρά να ακολουθήσω τις γραμμές που σχεδιάζω
με χρώματα χιλιάδες να τις γεμίζω για να
ικανοποιείται η αρχαία μου ψυχή.

Σχεδιάζω λοιπόν, κι όταν φτάσω πίσω στην αρχή
τα άπειρα σχέδια μου θα κοιτάξω,
τις πολύχρωμες γραμμές που συνάντησα στο δρόμο θα μετρήσω.
Εύχομαι το μέτρημα το κρατήσει μέχρι
κάποιος άλλος με όλα τα χρώματα των λουλουδιών
να ξεκινήσει επανάσταση στην ψυχή μου
και νέα πορεία με το αγνό του σώμα να σχεδιάσει.