Οι αισθήσεις και η ματαιότητά τους

Ξυπνάω απ' το όνειρο με μάτια ιδρωμένα,

με φιλιά σβησμένα στον αέρα που αναπνέω.Το σώμα μου θυμάται ακόμα τη φλόγα τη γνωστή

και πιο κοντά στην ανθρωπιά κυλιέται,

ανακουφισμένο που οι φήμες ότι είναι παγωμένο, ξεχάστηκαν.

Το σώμα μου, παίρνοντας φλόγα για μια ακόμη φορά
Τα χέρια μου, δίνοντας τη φλόγα σε ξένο σώμα.

Ξυπνάω και ανασταίνω τις αισθήσεις μου μία μία...

Ακόμα και αν τα μάτια μου κλείσω είναι τρομερές οι εικόνες που θυμάμαι.

Το οξυγόνο, που δίνει τη ζωή, σαν κόκκινες σκέψεις ορκίζομαι πως θα το μυρίζω.

Τα χέρια μου ακόμα μουδιάζουν, πριν το πύρινο σώμα καταγράψουν σε χαρτί.

Και όπως οι ανάσες μαρτυρούν τα κρυφά μυστικά,

τον πόνο και την ηδονή, 

που κρύβω με κάθε ανούσιο χαμόγελο

αρχαίοι θα είναι οι ήχοι που τα αυτιά θα σαγηνεύσουν.

Στο τέλος ένα στόμα που με τόση (στ)οργή,

                        δάκρυα το τάιζες.

Ακόμα και τώρα οι αισθήσεις ανασταίνονται

κι εγώ λόγο στη ματαιότητα τους, δίνω.

Να ξεπεράσουν τα άγνωστα όνειρα, την ξένη φλόγα,

που τόσο γρήγορα τη θέση της δίνει

και σε αγάπες φανταστικές εναποθέτει τις τελευταίες της ελπίδες.