Όνειρα σκόρπια, πριν πεθάνουν

Ασήκωτα νιώθω τα όνειρα μου,
μερικές φορές τα νιώθω να ξεσκίζουν το είναι μου,
να δίνουν λόγο στη σιωπή μου και τα όμορφα δειλινά να χάνω.

Είναι μία σχέση όπως όλες οι άλλες, αυτή που έχω με τα όνειρα μου.
Μια σχέση κτητική,
περισσότερο εκείνα με κατέχουν παρά εγώ αυτά.
Μια σχέση τραγική κι ξαφνική σαν τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Είναι στιγμές που το απέραντο κενό, ξέρω πως τα όνειρα θα γεμίσουν,
μα έχοντας μάθει τόσο κοντά μου τη ζωή μου να ορίζουν,
δεν μπορώ πια χωρίς το ρομαντισμό αυτόν να ζήσω.
Κι εκεί είναι που χάνω, όπως λένε, τον προκλητικό τρόπο της ζωής δεν τον αποδέχεται η καρδιά μου.
Είναι φαρμάκι απ' τα χειρότερα, να ζω για να ζω
και o αυτοσκοπός σε όλα να είναι πια ο σκοπός μου.

Λύτρωση απ' την πεζή καθημερινότητα βρίσκω καθώς πλάθω την αλήθεια μου
κι εκεί είναι που πραγματικά πικραίνομαι. 
Όταν ανάμεσα σε κάποια αλήθεια πλαστή και σε μία αβάσταχτη κυλιέμαι και πρέπει να διαλέξω. 
Στο τέλος καταλήγω στην αρχή του άτυχου συλλογισμού μου. Τα όνειρα μου αφήνω να μιλούν με τη σιωπή μου. 


Σε κάποιο πεζούλι δύο νέοι λούζονται στο φως
Σε μια ευρωπαϊκή πόλη, ένας άνδρας χορταίνει με εικόνες καθημερινές.
Με 4 ρόδες τα σύνορα διαγράφει μια φιγούρα και στο πρόσωπο νιώθει την καινούρια ελευθερία.