Βουτιά στο μέλλον, από σήμερα

Είναι κάποιες μέρες ατελείωτες που το τώρα ασήκωτο είναι, στους ώμους, φορτίο.

Στη γλυκιά φαντασίωση το σήμερα σκοτώνεις.

Το αύριο ψάχνεις στις στάλες της βροχής.

Εκείνες επιμένουν την ιστορία τους να πουν αφού κανένας δεν τις ακούει

και μάταια πέφτουν στο χώμα σαν και σήμερα.

Οι άνθρωποι του τώρα αδιάφοροι, ένα με το χώμα,

χωρίς τις πεθαμένες στάλες να χουν για παρέα, έτσι όπως μόνοι κατοικούν τις ψυχές τους.

Στο αύριο θα σπάσουν τη σιωπή τους, οι άνθρωποι του σήμερα

                                            και του σήμερα τη βουτιά αναβάλλουν.

Φοβούνται να ζήσουν, να σκεφτούν, να αγαπήσουν 

το ασυνήθιστο, το ανέλπιστο, το σήμερα της ζωής τους.

Μουδιάζει το μυαλό μου στο σήμερα σαν μένει.

Μάτια με πόνο, αγανάκτηση και υποκρισία κουράστηκα να βλέπω.

Σε άλλο σήμερα θέλω τόσο να βουτήξω, 

το ρολόι που με κάθε χτύπο τη ζωή μου αποτελειώνει, να κάνω χίλια κομμάτια

και ελεύθερος στην άγνοια μου να ζήσω σαν να έρχεται το τέλος με κάθε δύση.

Είναι η δίψα μου για απέραντο ουρανό και σήμερα μεγάλη.

Βουτιά στο μέλλον, σε ένα αύριο ιδανικό, σε ένα όνειρο ανύπαρκτο.

Βουτιά, σε έναν άγνωστο βυθό, σε έναν κόσμο κρυμμένο από τη ζωή μας

                                  σε μια ζωή ανάμεσα στους κρυμμένους κόσμους μας.
                             Βουτιά στο κενό και το σήμερα σκοτώνω σαν τους άλλους.