Σκοτάδι και Φως

Σκοτάδι και Φως

Και να πως οι άνθρωποι σώζονται απ’το σκοτάδι,

εκεί τα μάτια τους, τυφλά μέχρι χθες,

δεν χαρίζουν βλέμματα.

Πανικοβλημένοι από τον άγνωστο κόσμο

ανάβουν τις ασήμαντες φωτιές τους,

να φωτίσουν τον παλιό τους κόσμο,

το σίγουρο της ζωής τους.

Το χθες.

Και να πως το σκοτάδι κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων.

Μικρές εστίες πια δεν καίνε

Αποκαίδια οι παλιές λαμπρές ζωές τους.

Τα μάτια συνηθίζουν τις φλόγες να μην βλέπουν

και με το βλέμμα στο κενό,

αλλού στηρίζουν τις ευχές τους.

Στο σκοτάδι,

 ναυαγός,

των άλλων οι μορφές όλες σαν μία θα μοιάζουν

και να πως οι άνθρωποι ξεχνούν και απαρνιούνται πια το φως

γιατί είναι ο πόθος για να κλείσουν τον κύκλο άσβεστος

κι ήρθε η σειρά και το φως να μισηθεί εξίσου 

και να περάσει στο βασίλειο της λησμονιάς

εκεί όπου το άγνωστο είχε παλιά φωλιάσει.

Κι είναι το μίσος για το φως αβυσσαλέο,

μα άσβεστος ο πόθος για κενό

,τώρα οι έμποροι πωλούν άγνοια και πρόστυχη αγάπη

πανάκριβα,

μα όλοι αγοράζουν

Κι όταν το φως  ξαναγαπηθεί,

μια επανάσταση αν κάνει,

χωρίς φωνή θα φωνάξει την αλήθεια στις καρδιές μας,

χωρίς θορύβους τους τρομερούς εχθρούς του θα φοβίσει. 

Κι η επανάσταση θα αρχίσει από μέσα.

Σημάδι γέννησης ενός καινούριου κύκλου.