Γυάλινες τύχες

Την καρδιά ο πληγωμένος κλείνει στο γυαλί. 

Προστατευμένη,παγωμένη, θα κοιμάται. 

Άστρα γυάλινα, ήλιοι  ζωγραφισμένοι σε τζάμια γεννιούνται. Εικόνες που η βροχή δεν μπορεί να παρασύρει. Εκεί μια γυάλινη φωτιά θα καίει να ζεσταίνει το πραγματικό νόημα της ζωής των γυάλινων ανθρώπων.

Φίλοι γυάλινοι και θάλασσες γεννιούνται, σταματημένες. Τα κύματα στο γυαλί σταματούν στον αέρα και αιωρούνται αιώνια περιμένοντας να ξεσπάσουν σε κάποιο αθώο βράχο.

Το δάκρυ σταματά στο μάγουλο και παγιδεύεται για μια ολόκληρη ζωή στο ενδιάμεσο. Ποτέ δεν θα έχει πέσει ούτε θα έχει εκτονώσει του γυάλινου κορμιού σου το άγριο συναίσθημα.

Τη νύχτα τα γυάλινα παιδιά ακουμπούν τα κρύα δάχτυλα τους στο τζάμι και περιμένουν το άγγιγμα μας να νιώσουν. Γυάλινα όνειρα θα κάνουν το βράδυ, όσα από του χρόνου τη σιωπή γλιτώνουν και σε αυτά τη γαλήνη τους θα ονειρεύονται.

Οι γυάλινοι άνθρωποι με γυάλινη αγάπη γιορτάζουν το είναι τους. Και όταν συναντήσει το γυαλί τη θερμή αγάπη μας να πως ραγίζει. Και γυάλινα φιλιά σπάνε σε χίλια κομμάτια, και με τις στάλες της βροχής και τη ροή του ανέμου τα θραύσματα πέφτουν στη γη. Και οι γυάλινοι άνθρωποι κλαίνε και γελάνε με τις τύχες μας. 

Τυφλοί από τα θραύσματα πορευόμαστε και με αυτά μιλάμε για παραμύθια και νύχτες δίπλα στη φωτιά. Με μικρά θραύσματα γυαλιού χτίζουμε των αγέννητων ονείρων μας τα θεμέλια και γυάλινες τύχες ορίζουν τις εύθραυστες ζωές μας.

Και σαν το βλέμμα τον καθρέφτη αντικρίσει, άλλα μάτια θα αντικρίζουν το θολό είδωλο.