Παντού το ίδιο όνομα

Το φως.. σε τυφλώνει..
Από που έρχεται;
Το σκοτάδι ψάχνει την αλήθεια του στο φως και εσύ ψάχνεις τις δικές σου στο σκοτάδι. Εκεί που κρύβονται, εσύ τις κυνηγάς. Πέρα από δάση, θάλασσες, βουνά. Εκεί έψαξες από την αρχή.

Το μέρος που σου απομένει είναι οι άνθρωποι και εκεί εναποθέτεις τις τελευταίες σου ελπίδες. Το παιδικό γέλιο σε κάνει να χαμογελάς, σαν παιδί για μια ακόμη φορά. Όμως κάτι σου λείπει.
Χαιρετάς το χαμόγελο και στηρίζεσαι στο δάκρυ. Ξυπνάς τα νεκρά σου δάκρυα, στεγνωμένα πια στο μαξιλάρι σου. Θυμάσαι τον λυτρωτικό σου πόνο, αλλά κάτι σου λείπει.


Και να που η άνοιξη στήνει χορό μαγικό. Γύρω από του χρόνου τη φωτιά σε καλωσορίζει.. Και το γλυκό πρωινό, το γέλιο εμφανίζεται στην ανθισμένη πόρτα. Και γύρω του, φτερωτή η ελπίδα τρεμοπαίζει.
"Πρόσεχε" της φωνάζω.. δεν θέλω να καεί και αυτή και το πτώμα της να θάψω μαζί με τα άλλα. Στο κοιμητήριο του ονείρου μου μοιάζουν  σταυροί χιλιάδες και τα κόκαλα αμέτρητα. Τις νύχτες τα γυμνά μου χέρια με πνίγουν και με θάβουν. Οι ταφόπλακες όλες γράφουν το ίδιο όνομα.

Οι ανησυχίες μου με γλυκά τραγούδια με ξελογιάζουν .. Στο σίγουρο τραγούδι των σειρήνων αφήνομαι και ξεχνώ τη φτερωτή ελπίδα.