Αυτές τις κρύες νύχτες της άνοιξης ντυνόμαστε με μάσκες και μαντήλια και γιορτάζουμε έναν άλλο μας εαυτό. Κρύβουμε βαθιά τον εαυτό μας κάτω από τη χαρά της μάσκας. Η μάσκα παίρνει μια μόνο έκφραση και μας ανακουφίζει.
Τώρα τελευταία κάθε έκφραση σου ήταν προσπάθεια. Κάθε προσπάθεια κούραση. Ξεκουράσου πίσω από τη μάσκα και απόλαυσε την καινούρια σου ελευθερία. Σήμερα παντρεύεις το άγριο πνεύμα με τη ζωντάνια που τόσο καιρό δέσμευες σε κελί χωρίς φως.
Καθάριος από τον παλιό σου εαυτό προχωράς στην καινούρια σου ζωή. Φορώντας το καινούριο σου δέρμα αλωνίζεις στους δρόμους και βλέπεις τα πάντα καινούρια αν και παλιά. Ενθύμια του παλιού σου εαυτού σε κυνηγούν τη νύχτα. Αυτά ήταν ο λόγος που άλλαξες. Γύρευαν τη λύτρωση, του κύκλου την τροχιά στη ψυχή σου να χαράξουν.Τα σκοτώνεις με την πρώτη ευκαιρία.
Αυτές τις κρύες νύχτες της άνοιξης, γελάς και συγχωρείς τις στάλες της βροχής που πάλι απρόσεχτες καταλήγουν στο πρόσωπο σου. Τις αφήνεις να περάσουν αδιάφορα και να συνεχίσουν το ατελείωτο ταξίδι τους για το σπίτι. Θυμάσαι τη ζεστασιά του δικού σου. Θυμάσαι πως μεγάλωσες πια και ίσως δεν ξανανιώσεις ποτέ το ίδιο. Οι στάλες κάνουν κύκλο και επιστρέφουν και πάλι από εκεί που ξεκίνησαν. Το ίδιο και εσύ.
Oι κρύες νύχτες, πληγωμένες από τον χειμώνα βρίσκουν παρηγοριά στην αγκαλιά της άνοιξης. Το επόμενο πεφταστέρι θα κρατά μια παρόμοια ευχή και για σένα, σκέφτεσαι ... το αόρατο φως της ευχής σου σε νανουρίζει γλυκά.
Τώρα τελευταία κάθε έκφραση σου ήταν προσπάθεια. Κάθε προσπάθεια κούραση. Ξεκουράσου πίσω από τη μάσκα και απόλαυσε την καινούρια σου ελευθερία. Σήμερα παντρεύεις το άγριο πνεύμα με τη ζωντάνια που τόσο καιρό δέσμευες σε κελί χωρίς φως.
Καθάριος από τον παλιό σου εαυτό προχωράς στην καινούρια σου ζωή. Φορώντας το καινούριο σου δέρμα αλωνίζεις στους δρόμους και βλέπεις τα πάντα καινούρια αν και παλιά. Ενθύμια του παλιού σου εαυτού σε κυνηγούν τη νύχτα. Αυτά ήταν ο λόγος που άλλαξες. Γύρευαν τη λύτρωση, του κύκλου την τροχιά στη ψυχή σου να χαράξουν.Τα σκοτώνεις με την πρώτη ευκαιρία.
Αυτές τις κρύες νύχτες της άνοιξης, γελάς και συγχωρείς τις στάλες της βροχής που πάλι απρόσεχτες καταλήγουν στο πρόσωπο σου. Τις αφήνεις να περάσουν αδιάφορα και να συνεχίσουν το ατελείωτο ταξίδι τους για το σπίτι. Θυμάσαι τη ζεστασιά του δικού σου. Θυμάσαι πως μεγάλωσες πια και ίσως δεν ξανανιώσεις ποτέ το ίδιο. Οι στάλες κάνουν κύκλο και επιστρέφουν και πάλι από εκεί που ξεκίνησαν. Το ίδιο και εσύ.
Oι κρύες νύχτες, πληγωμένες από τον χειμώνα βρίσκουν παρηγοριά στην αγκαλιά της άνοιξης. Το επόμενο πεφταστέρι θα κρατά μια παρόμοια ευχή και για σένα, σκέφτεσαι ... το αόρατο φως της ευχής σου σε νανουρίζει γλυκά.
No comments:
Post a Comment