Είναι η βαλίτσα μου κλειστή μα ορφανή,
χωρίς ταξίδι να δίνει λόγο στη ζωή της.
Αν μπορούσα θα κράταγα τις βαλίτσες σφραγιστές,
χωρίς να κινδυνεύει ο αέρας να σκορπίσει τις εικόνες που χτίστηκαν στην άμμο.
Της θάλασσας την αλμύρα,
το χρυσό του ήλιου στη βαλίτσα σφραγισμένα.
Με τρόμο θα ανοίξω τη βαλίτσα μου,
με φόβο μήπως τ' αστέρια δω από άλλη παραλία.
Εκτός εποχής η θύμηση σου μοιάζει,
με μπλε βαθύ στο μάγουλο κυλάει
μέσα στη βαλίτσα
και γεύση από γλυκόπικρη ελευθερία μου προσφέρει με κάθε νέο άστρο που μετρώ.
Με μια βαλίτσα κλειστή στο δρόμο μου πορεύομαι
το φόβο διώχνοντας, με νέες πορείες να διαγράφονται
στα νέα αστέρια που μετρώ,
στις νέες θάλασσες που ορίζουν τα δάκρυα μου,
στο άγνωστο που βάφει το μέλλον.
Αν θα το διάλεγα
θα ζούσα σε μια στιγμή.
Σε ένα αστέρι,
σε ένα βότσαλο θαλασσινό
να κλείσω τη ζωή μου.
No comments:
Post a Comment