Όπως τώρα, ελεύθερος

Με ένα σβησμένο τσιγάρο, με ένα δανεικό καπνό.
Με μια στάλα από τ' αρωμά σου, βρίσκομαι πίσω.
Στο δρόμο που άλλαξα, στον εαυτό μου που χώρισα στα δύο.

Από τη μία το μέλλον σίγουρο, νεκρό θα πάλλεται στον ήχο τον συνεχή.
Ούτε βουνά, ούτε χαράδρες θα σχεδιάζαμε στο χάρτη,
μα στη στεναχώρια λόγο δεν θα δίναμε να γεννηθεί και
 απλά θα κυλούσαν οι ζωές μας.
Και ίσως ήταν λάθος που σε σκότωσα
μα το κανα μετά από σκέψη φοβερή
γι'αυτό σήμερα αφήνω λόγια στο κενό.

Σκέψου ότι τη ζωή που μισούσες,
την αγάπη σαν συνήθεια,
την αγάπη σβησμένη στο τασάκι,
τουλάχιστον, δεν ξέπλυνες.

Μπορώ απόψε και σου απολογούμαι,
είναι καιρός τώρα που στο μυαλό μου τέτοιες σκέψεις χτίζουν σπίτια πελώρια.
Και απ' τα ανύπαρκτα παράθυρα ξένη βλέπουν οι άλλοι τη ζωή μου,
μα είναι αυτή που όρισα και αυτό την κάνει κατάδική μου.

Επέλεξα να ζω στον ουρανό και στον βυθό
στο ύψος και το βάθος γιατί βρήκα ότι νιώθω τη ζωή
μόνο όταν η καρδιά μου ξαγρυπνά τις νύχτες,
όταν το πάθος τη ζωή μου κυριεύει και τα μικρά, επιφανειακά αφήνω στη συνήθεια.
Έτσι, που τελικά ότι απ' το πάθος το μεγαλό έχει χαραχτεί
αθάνατο μένει, όσο η θνητή μου φύση το επιτρέπει.

Τα άλλα τα πετάω στο τασάκι,
σβησμένες στάχτες τα όνειρα τα απατηλά, που η συνήθεια φέρνει στη ζωή μου.

Στ' όνειρό μου τρεμοπαίζει η ελπίδα,

για ένα πάθος με χιλιάδες χρώματα που θα με πνίξει στο βυθό

για ένα πάθος αλλιώτικο που θα μου χαρίσει φτερά για να πετώ

όπως τώρα,

ελεύθερος.