Χωρίς δεύτερες σκέψεις

Αλλάζεις τις σελίδες του παλιού σου βιβλίου με καινούριες και χαμογελάς. Βλέπεις στο τέλος του διαδρόμου τη σκιά και προχωράς. Δεν κάνεις τα ίδια γνώριμα βήματα βέβαια.. Τα βήματα αυτά τα ξέρεις. Κάθε τέλος τους, μνήμες νεκρές του παρελθόντος.


Η άλλη πλευρά είναι γεμάτη πόρτες μισάνοιχτες. Δοκιμάζεις να κοιτάξεις στην πρώτη και φωνές ξεπετιούνται. Γνώριμες και όχι, σε περικυκλώνουν τραγουδώντας το γλυκό σκοπό της ελπίδας.
Με τις σκέψεις σου παίζεις κρυφτό και το είναι σου βάζεις μπροστά ξανά, έτοιμο για να πληγωθεί ή να αναγεννηθεί. Φοβάσαι για το πρώτο. Την τελευταία στιγμή τολμάς και κάνεις ακόμα ένα βήμα.


Τραγουδάς κάπου μακριά έναν εύθυμο σκοπό ξανά. Χαμογελάς βλέποντας τη φύση να ξεπετιέται από τη φυλακή της πόλης. Μοιάζει λες με τα αισθήματα σου. Κανείς δεν σε πιστεύει και κρυφά επαληθεύεις τις ανησυχίες σου. Όχι μόνος λες. Σπρώχνεις τη μοναξιά χωρίς να σκεφτείς ότι και αυτή στον κόσμο λυπάται που όλοι τη μισούν και την απορρίπτουν χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πως γίνεται η μοναξιά με τόσους συντρόφους και πάλι μόνη;
Της δίνεις το χέρι σου. Γελά και ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά.

Οι ακτίνες του ήλιου δραπετεύουν από τα σύννεφα και σε επαληθεύουν για μία τελευταία φορά σήμερα.