Μια ίδια πανσέληνος

Χρειάζεται δικαιολογία για να αγαπάς;

Η λογική μου σταματά.

Τα μάτια πόσα δάκρυα να πνίξουν;

Μην τους ζητάς άλλο να στεγνώνουν.

Του ποταμού τη ροή ας διαβούν.

Εκεί ακούω φωνές παιδικές,

 τα αισθήματα μου κρυφογελούν στις όχθες του.

Παίζω σαν μικρό παιδί.

Με τη φαντασία μου σε έχω στο όνειρο μου.

 Ζω για να φαντάζομαι και φαντάζομαι για να υπάρχω.

Μη μου ζητάς να αφήσω τον κόσμο αυτό πίσω.

Στων μεγάλων τη ζωή πως να αντέξω;

Δε μπορώ παρά να ξεμένω στο τελευταίο δειλινό μας

και τότε

από της μνήμης μου τη λίμνη αναδύεσαι

και είσαι όπως τότε.

 Λάμψη και οργή, αίσθημα,ζωή, ηλιοβασίλεμα.

Μη μου κρύβεις το φεγγάρι.. είναι κρίμα.

Σήμερα που κλαίει ο ουρανός σε θυμάμαι.

Στης ποίησης τα λόγια σου αφήνομαι.

Ξαναγεννιέμαι με κάθε σκέψη και πεθαίνω με κάθε πανσέληνο.

Τι άλλο μένει; Ζω για να φαντάζομαι τα όνειρα μαζί σου.

Τα δάκρυα μου πνίγω.

Στη ζωή αφήνομαι.

Μετανιώνω που σε σκέφτηκα, που στου ποταμού σου τα νερά την αύρα μου καθάρισα.

Αφήνομαι σαν το φεγγάρι,

 στον αέναο κύκλο της ζωής μου και της ζωής που δεν έζησα.

μαζί σου