Ο καθρέφτης

Είσαι μόνος και σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τις στιγμές που πέρασαν και σε στιγμάτισαν.. Πόσο έχεις αλλάξει από τότε.. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις το πρόσωπο σου. Σίγουρα η φωνή μέσα σου υπήρχε πάντα αλλά το σώμα;

"Είμαι εγώ αυτός που ήμουν ανέμελος, χαμένος σε έναν μυστικό κόσμο που ορκιζόμουν ότι θα κρατούσα για πάντα δικό μου; Είμαι εγώ αυτός που άλλαξα και γνώρισα τα όνειρα και τους εφιάλτες μου;". Το είδωλο δεν θα σου απαντήσει ποτέ. Το είδωλο είναι ψεύτικο και λυπηρό. Όσο και αν συναγωνίζεται την ψυχή αυτή πάντα το κερδίζει. Κι όμως... να που πια η νίκη αυτή περνάει απαρατήρητη στα μάτια μας. Τα μάτια που είναι μέρος της συνωμοσίας φυσικά και θα το υποστήριζαν. Το είδωλο είναι τα πάντα για τα μάτια και τα μάτια για το είδωλο.

Η ψυχή.. η ψυχή είναι για τους λίγους στους οποίους αξίζει να τη χαρίζεις. Και όταν το κάνεις και δεις τη σπίθα στα βλέμματα σας να δημιουργεί γέφυρες και να σας ενώνει μην κοιτάξεις πίσω. Να ξέρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο. Αν χαθείς, και δεν ξέρεις πως να γυρίσεις πίσω από εκεί που ξεκίνησες, τότε κλείσε τα μάτια και άνοιξε τα πάλι. Κοιτάς και πάλι τον καθρέφτη.. Όλα από εκεί άρχισαν άλλωστε..

Ίσως να χάθηκες επειδή εμπιστεύτηκες τα μάτια και πλήγωσες την ψυχή σου.