Για τους μικρούς περπατητές που άφησα πίσω

Είναι η δίψα μου για λόγια ποιητικά άσβεστη.
Είναι οι λέξεις που ελευθερώνω ξέχωρες πια από εμένα.
Μα όταν τα μάτια σου αντικρίζω,
μικρέ περπατητή του δρόμου
λέξεις γεννιούνται υγρές, σαν δάκρυα,
που με παράξενο πάθος το παρθένο χαρτί θα βάψουν.
Εκεί θα λέω ότι μιλώ για ποίηση, για μέρες λύτρωσης και απόγνωσης.
Όμως ποια λύτρωση θα έχω αν τον πόνο σου δεν σβήσω;
Σε ποιο τέλος θα θέλω να φτάσω αφού σε έχω αφήσει πίσω χιλιάδες φορές;




Πονάω και λέω ότι πονώ.
Είχα την ευκαιρία να το κάνω.
Πονάω καθημερινά και
άπληστα όταν σε βλέπω, τη ζωή σου κάνω σκοτούρα μου.
Αν τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ δεν είναι τα προβλήματά σου που με κρατούν πίσω.
Είναι της εύκολης ζωής μου τα μικρά αγκάθια.



Είναι ο άνθρωπος ζωώδες εγώ,
ένα χαμένο εγώ δακρύζει με τη ζωή σου κι απόψε.
Συγνώμη για τις απλές μου σκέψεις, άχαρες δίπλα στην περίπλοκη ζωή σου.
Συγνώμη που με τη δειλία μου τη ζωή σου από τη δική μου, εγώ ξεχώρισα.