Το κατρακύλημα

Κυλάω και αγνοώ το άγνωστο εδώ,
κυλάω κι αγαπώ το ξένο στο εγώ μου
το όνειρο κυλάει στο μάγουλο μου, αμήχανες στιγμές.
Στη ζυγαριά τα λάθη μοιάζουν για μένα σκόνη,
πέτρες που κατρακύλησαν απρόσεχτα στο πέρασμα του χρόνου.

Κυλάω και πριν σκόνη κι εγώ γίνω, αποζητάω μια φωτιά
ακόμη κι αν χρειάστηκε δικές μου νύχτες να κάψω για να ανάψει,
πίσω δεν πάω,
δεν βρίσκω χάρτη να με πάει,
καράβι άξιο για τέτοιο ταξίδι.

Με το χαρτί τη σχέση μου δεν κόβω,
μα ώρες νιώθω ότι με κόβει αυτή.
Και τα κομμάτια που απομένουν,
συνεχίζουν στο αύριο το κατρακύλημα.


Κυλάω στις σκέψεις 
μα κάπου θέλω κι εγώ να ξαποστάσω.
Το ήσυχο λιμάνι που θα αράξω,
το ίσως που θα μου δίνει θάρρος να κοιτώ.
Το λίγο που θα με αγγίζει άπληστα στο κρύο
ζεσταίνοντας με, με ψίχουλα.

Ανάξια στο δύο;

Και να που γέμισε ο κόσμος με φεγγάρι
μα ακόμη μόνος στο δρόμο περπατώ.
Κυνηγημένος, τρελαμένος από τη λάμψη του τη φοβερή
σήμερα αράζω στην οργή του.

Με το βλέμμα καθάριο, την αντανάκλαση κοιτώ
και με φιγούρα ονειρική
παρμένη από πάθος
στη θάλασσα βλέπω τ' όνειρο μου.

Αλίμονο, που πότισα τη θάλασσα με δάκρυ,
μα μόνο έτσι τη νιώθω να μου χαρίζει λόγο.
Μη φοβάσαι, ακούω μες το κύμα.
Μη λυπάσαι για τη μοναξιά σου.
Είναι η αγάπη δύσκολη,
σπάνιο αγαθό να βρίσκει κανείς μια τέτοια νύχτα.
Κι όσοι μαζί χάνονται στο απέραντο τούτο φως,
σύνολο μεγαλύτερο απ' τους μόνους δεν ορίζουν.

Και είναι να αναρωτιέσαι ποιος είναι αλήθεια μόνος;
Αυτός που αγαπά με κάθε φεγγάρι το ένα του;
Ή αυτός που κρύβεται δειλά, ανάξια στο δύο;

Ρωγμή

Με έναν απόηχο απλό, με ένα διπλό φεγγάρι

κεντώ τα παιδικά όνειρα μου και απόψε.

Είναι τα άστρα μακρινά μες την καρδιά μου.

Είναι το ψέμα λυγερόκορμο στον κήπο της ζωής μου.

Με δυο κουβέντες πέτρες θα ορίσω τη λίμνη του Αυγούστου

να ξύνουν την επιφάνεια ούτε λίγο.

Η μία να λέει για τα νερά που κάποτε κυλούσαν

κι η άλλη να τ' αρνείται,

στην επιφάνεια να μένει.

Καθώς κεντώ, κι απόψε τ' όνειρό μου,

με ένα μισό φεγγάρι γιορτάζω τη στιγμή.

Σε ένα ποτήρι κρασί θα θάψω το κενό μου,

και ένα πρέπει ανάξιο το σπρώχνει στη ρωγμή.

Είμαι εντάξει γιατί το ξέρω

πως με δάκρυα δρόμο πια δε βρίσκω.

Τα δικά σου θέλω μόνο ν' αφανίσω.

Μα πιο πολύ τα άλλα, που δεν φαίνονται, μα ξέρω ότι κυλάνε.

Να σου 'δειχνα τα μυστικά, τον ποταμό μου

και λίγο απ' το εγώ μου να πότιζε τον κόσμο σου για λίγο.

Έτσι φαντάζομαι τον κόσμο ιδανικό,

με σχέσεις χωρίς όρια,

με βράχους χωρίς πληγές να καίγονται απ' το αλάτι του Αυγούστου.

Ίσως και με ρωγμές φανταστικές να είναι το καλύτερο

βράχος αφού δεν θα χρειαζόταν ποτέ να έχω γίνει.

"Καλά"

Με εικόνες να τρέχουν σαν αστραπές

απ' της ζωής μου το  θολό παράθυρο.

Εικόνες που δεν μου επιτρέπουν παρά να εύχομαι το σταμάτημα του χρόνου.

Σκιές γνώριμου εγώ θαυμάζω στο παράθυρο σαν πλησιάζω.

Για το άλλο παράθυρο γράφω σήμερα, αυτό της άλλης εικόνας.

Εικόνα που δεν φίλησα, ζώντας τα δικά μου θέλω με έναν ανάκατο εαυτό.

Με δύο σπασμένα φτερά πετάω απ' το παράθυρο

κάθε βράδυ

με δείκτη, λόγια ξεχασμένα

θύμησες από ένα ψεύτικο σου χαμόγελο.

Θέλω να σου φωνάξω να ρωτήσεις για το παρόν μου,

με ένα "καλά" που θα μου λες να ουρλιάξω 

και με μια αλήθεια να σε τρομάξω,

να σοκάρω το "καλά" σου με ένα δικό μου "χάλια".

Καθημερινά, μικρά ψέμματα.

Αδιαφορία που πονά.

Πόσο "αδιάφορα" με πονά η υποκρισία σου. 

Πόνος/Ευτυχία, λέξεις κλειδωμένες μακριά απ' τη ρουτίνα.

Χάνεσαι και να φαίνεσαι στους άλλους εδώ.

Είσαι παρών μα για τους άλλους πια, χαμένος.

Με ένα "καλά" απ' το άλλο παράθυρο αγναντεύω τις ρυτίδες στα όνειρα μου.

Βήμα, βήμα με δυο κουβέντες παγιδευμένες,

σε ένα λεωφορείο, σε ένα βλέμμα,

σε ένα αταίριαστο "καλά" να συγκεντρώνω τα αγκάθια μου.

*Είναι δύσκολο, το ξέρω, να ομολογήσεις την αλήθεια.

Στο "καλά" στηριζόμαστε όλοι για να αποφύγουμε το βάθος στο συναίσθημα.

Μα λένε ότι η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα

κι ακόμη κι αν το συναίσθημα σου δεν θέλει αντιμετώπιση

είναι πιο ειλικρινές, αξιοπρεπές και δίκαιο κατά τα δικά μου ταπεινά κριτήρια 

να το κοιτάς στα μάτια.*

Στάλες Αυγούστου

Με μια σταλιά Αυγούστου, την μέρα αφήνω πίσω.

Σαν λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ,

το άρωμα σου, ένα με τις αναμνήσεις μου στο χώμα.

Με δύο λέξεις

-από όνειρα πλασμένες-

δίνω τόπο στην τωρινή μου ζωή.

το αδύναμο μυαλό μου ξεγλιστράει

σε άγνωστους τόπους

σε αντίστροφες μετρήσεις,

σε σκέψεις για κάποια άλλη ζωή,

όλα

σελίδες στο νου μου, τυπωμένες

Με ζέστη να εξατμίζει το παρελθόν μου, 

το σώμα μου ιδρώνει.

Με κρύο να μου θυμίζει το παρελθόν που πέταξα στο καλοκαίρι,

με ελπίδες για ένα μέλλον αβίαστο.

Σε ένα άγνωστο με μια καρδιά,

με στάλες Αυγούστου να φαντάζομαι τη ζωή σου.

Με κάθε ήχο του νερού, υγρά αφήνω τα όνειρά για σένα στο σκοτάδι.

Και δύο χέρια πιάνουν το κορμί μου,

απ' του άπειρου τη σιγαλιά και με επιστρέφουν πάλι πίσω.

Πίσω, εκεί που στερεύουν τα λόγια μου  στη ζέστη.

Εκεί που τα όνειρα μου πεθαίνουν

με έναν ήλιο για παρέα

και στάλες του Αυγούστου να με ξημερώνουν.