Σκοτάδι και Φως

Σκοτάδι και Φως

Και να πως οι άνθρωποι σώζονται απ’το σκοτάδι,

εκεί τα μάτια τους, τυφλά μέχρι χθες,

δεν χαρίζουν βλέμματα.

Πανικοβλημένοι από τον άγνωστο κόσμο

ανάβουν τις ασήμαντες φωτιές τους,

να φωτίσουν τον παλιό τους κόσμο,

το σίγουρο της ζωής τους.

Το χθες.

Και να πως το σκοτάδι κερδίζει τις καρδιές των ανθρώπων.

Μικρές εστίες πια δεν καίνε

Αποκαίδια οι παλιές λαμπρές ζωές τους.

Τα μάτια συνηθίζουν τις φλόγες να μην βλέπουν

και με το βλέμμα στο κενό,

αλλού στηρίζουν τις ευχές τους.

Στο σκοτάδι,

 ναυαγός,

των άλλων οι μορφές όλες σαν μία θα μοιάζουν

και να πως οι άνθρωποι ξεχνούν και απαρνιούνται πια το φως

γιατί είναι ο πόθος για να κλείσουν τον κύκλο άσβεστος

κι ήρθε η σειρά και το φως να μισηθεί εξίσου 

και να περάσει στο βασίλειο της λησμονιάς

εκεί όπου το άγνωστο είχε παλιά φωλιάσει.

Κι είναι το μίσος για το φως αβυσσαλέο,

μα άσβεστος ο πόθος για κενό

,τώρα οι έμποροι πωλούν άγνοια και πρόστυχη αγάπη

πανάκριβα,

μα όλοι αγοράζουν

Κι όταν το φως  ξαναγαπηθεί,

μια επανάσταση αν κάνει,

χωρίς φωνή θα φωνάξει την αλήθεια στις καρδιές μας,

χωρίς θορύβους τους τρομερούς εχθρούς του θα φοβίσει. 

Κι η επανάσταση θα αρχίσει από μέσα.

Σημάδι γέννησης ενός καινούριου κύκλου.

Πως το 1 γίνεται 0

Στα μάτια σου, το μηδέν μου έπλασα.
Και μέσα από χιλιάδες όνειρα, σε ξένα μαξιλάρια σε φαντάστηκα.
Σε ονειρεύτηκα να είσαι όπως τότε.
Ο καπνός στο χαμένο σου πρόσωπο, τα χρόνια δίκαια σου φέρθηκαν
κι εγώ με τη θρησκεία μου σε λάτρεψα. Με την αμαρτία μου σε επιβεβαίωσα.


Στην άμμο θα χτίζω για πάντα τα όνειρα μου γιατί φοβάμαι πως όταν σε ονειρεύομαι για πολύ στις θάλασσες τις ξένες θα ψάχνω να βρω μια ιστορία να μαζέψω από το βυθό.
Ένα χαμένο ναυάγιο να ανακαλύψω, μια άγκυρα σκουριασμένη να μου γεννήσει ιστορίες για ταξίδια μαγευτικά.
Και όταν τα δάκρυα μου για τους χαμένους κόσμους στεγνώσουν, σε εσένα θα στραφώ.
Από μπροστά το κύμα και από πίσω ο φόβος μου να χτίζει ξένες πολιτείες.

Είναι το καινούριο καλοκαίρι τόσο μόνο.
Είναι οι θάλασσες ικανές να κρύψουν τα πάντα στο βυθό,
δέχονται χωρίς μιλιά στις σκέψεις μου να δώσουν στέγη και σήμερα.
Κι εγώ τόσο ανίκανος με τα δάκρυα μου θάλασσες καινούριες να ορίσω.


Πως ο χρόνος και σήμερα σε θυμίζει ξανά...
Πως του καλοκαιριού η αυγή τα μάτια σου μιμείται...
Με ξεγελούν και το μηδέν μου πάλι σκέφτομαι που τόσους μήνες μάταια προσπαθούσα να κάνω 1.

Σαν τη φλόγα ενός σπίρτου

Είναι το σπίρτο σαν τους θνητούς και η φλόγα του γρήγορα καίγεται.

Τόσο γρήγορα που τη σύντομη ζωή της, την πορεία της στον κόσμο, θέλω να θρηνήσω.

'Ισως να την βλέπω εγώ τόσο μάταιη αυτή τη φλόγα, 

ίσως με τον τρόπο της να πρόσφερε παρηγοριά σε κάποια άγνωστη ψυχή.

Κάποια ψυχή άγνωστη από μένα.

"Σήμερα θα πλέξω καινούριο παραμύθι,

Στη φλόγα των αγγέλων θα ζεσταθώ και το βλέμμα σου θα κάψω"

Ήττα. 

Στην έναρξη του ήλιου τον χειμώνα πια να νιώθεις.

Ήττα.

Στον άγνωστο αιώνα, το καλοκαίρι σου να εμπιστεύεσαι σε άλλους.

Ήττα.

Στον γαλάζιο ουρανό να χτίζεις σύννεφα με τωρινούς καπνούς από σβησμένα σπίρτα.

Το αύριο, το σήμερα, το χθες.

Με χρώματα έντονα σχηματίζω εικόνες στο μυαλό μου.

Το αύριο που με τρομάζει,

το σήμερα που δε ζω,

το χθες μου που έδωσα για προσάναμμα χωρίς άλλη σκέψη.

Και σαν το γενναίο βλέμμα σου αφήσεις, θα σκεφτείς

Πως καίγεται έτσι γρήγορα η φλόγα από το σπίρτο

και νιώθεις ότι τίποτα να κάνεις δεν μπορείς;

Στον χρόνο και στο τίποτα που αφήνει πίσω ο καπνός θα μένεις.

Λήθη και χρόνος,

άτυχοι που φροντίζουν και τις πυρκαγιές των ζωών μας να κάνουν φλόγες από σπίρτα. 

Φλόγες μικρές, ευχές μακρινές και άγνωστα σύμπαντα θα σε καλωσορίσουν στο αύριο.

Στον ποιητή που αγάπησα/Το 24ο όνειρο

Με σκέψεις καθημερινές θα κρύβομαι στη σκιά σου
μικρός όπως νιώθω όταν στην ψυχή μου σε ακούω.
Είναι η αλήθεια σου αιώνια πια και ας το σώμα σου υπέκυψε σαν κάθε τι θνητό,
στου θανάτου το άλλο το ταξίδι.


Με σύννεφα γκρίζα θα καλύπτω τη ζωή μου και θα λέω πως
σαν και σένα έζησα έστω για λίγο,
κι αν για σένα κατάρα αυτό σημαίνει
εγώ ευχή μου κάνω να νιώσω αυτά που τότε ένιωθες
και στάλες από το λόγο της ψυχής μου να εκφράσω.
Μάταια τα λόγια σου ποτέ δεν ήταν
γι' αυτό όταν στου χρόνου τη δίνη κι εγώ χαθώ
με λόγια ποιητικά θα ντύσω τη ζωή μου.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν τη ζωή που ζω κι εσύ καμιά φορά επιθυμείς.
Έτσι για να νιώσω λίγο ίσος.
Παιδικές ακόμα σκέψεις κάνω και απολαμβάνω το 24ο όνειρο μου. Εκεί θαυμάζω τον ήλιο που θαρρώ πως σήμερα μου ανήκει.

Όσο απομακρύνομαι από το σκοτάδι,

 τόσο τα βήματα σου χάνω.

Όσο στη ζωή μου πια δεν βρέχει, 

τόσο την ποίησή σου επιθυμώ.

Και κάπου στη μέση βρίσκω την αλήθεια μου κι απόψε.

Για τους μικρούς περπατητές που άφησα πίσω

Είναι η δίψα μου για λόγια ποιητικά άσβεστη.
Είναι οι λέξεις που ελευθερώνω ξέχωρες πια από εμένα.
Μα όταν τα μάτια σου αντικρίζω,
μικρέ περπατητή του δρόμου
λέξεις γεννιούνται υγρές, σαν δάκρυα,
που με παράξενο πάθος το παρθένο χαρτί θα βάψουν.
Εκεί θα λέω ότι μιλώ για ποίηση, για μέρες λύτρωσης και απόγνωσης.
Όμως ποια λύτρωση θα έχω αν τον πόνο σου δεν σβήσω;
Σε ποιο τέλος θα θέλω να φτάσω αφού σε έχω αφήσει πίσω χιλιάδες φορές;




Πονάω και λέω ότι πονώ.
Είχα την ευκαιρία να το κάνω.
Πονάω καθημερινά και
άπληστα όταν σε βλέπω, τη ζωή σου κάνω σκοτούρα μου.
Αν τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ δεν είναι τα προβλήματά σου που με κρατούν πίσω.
Είναι της εύκολης ζωής μου τα μικρά αγκάθια.



Είναι ο άνθρωπος ζωώδες εγώ,
ένα χαμένο εγώ δακρύζει με τη ζωή σου κι απόψε.
Συγνώμη για τις απλές μου σκέψεις, άχαρες δίπλα στην περίπλοκη ζωή σου.
Συγνώμη που με τη δειλία μου τη ζωή σου από τη δική μου, εγώ ξεχώρισα.